Coraz bardziej frustruje mnie to, do jak szalonego poziomu dewaluuje się pracę dziennikarską. Codziennie człowiek jest wystawiany na bezmyślne artykuły o niczym, których „autor” dla własnego świętego spokoju jedynie podsumowuje jakieś fakty albo sporządza suchy wyciąg z cytatów jakiegoś autorytetu. Bardzo często zupełnie przy tym abstrahuje od sensu wykorzystanego tekstu, zamienia, miesza, myli, nie rozumie, a rezultaty są potem opłakane.
Novinky.cz opublikowały artykuł (albo jego wyciąg), pod którym podpisał się Václav Pergl z gazety Právo. Artykuł ma dotyczyć cukrzycy. Czytelnik dowiaduje się, że choroba dotyka już jednej dziesiątej narodu, że to dużo i że, cytuję: „winny jest styl życia, przewaga tłustych potraw i brak ruchu”. Na ilustracji do artykułu widnieje młoda dziewczyna podająca sobie insulinę za pomocą pena insulinowego. A potem pytają, dlaczego pogardliwie mówi się o tym hovinky.cz.
A potem człowiek ma się dziwić, kiedy raz na jakiś czas zabiera córeczkę do restauracji i przed posiłkiem podaje jej insulinę, że inni się na niego gapią, a w ich przenikliwych spojrzeniach można dostrzec nawet myśli... co za rodzice, nawet tak małe dziecko przekarmiają tłustym i słodkim, wstydu nie mają, a ja za to płacę ze swojej składki zdrowotnej.
Szanowni dziennikarze mogliby bardziej odpowiedzialnie kształtować opinie laików i zamiast podobnych niespójnych okrzyków rzucanych w próżnię zadbać raczej o odrobinę rzeczywistej edukacji.
Warto na przykład wspomnieć, że cukrzyca, czyli diabetes mellitus, występuje najczęściej w dwóch postaciach, tzw. DM1 i DM2, czyli jako cukrzyca typu pierwszego i cukrzyca typu drugiego. Choć prawdą jest, że cukrzyca typu drugiego występuje znacznie częściej i zwykle rzeczywiście wiąże się przede wszystkim z trybem życia albo w większości przypadków można ją wyeliminować dzięki właściwemu trybowi życia, istnieje też znaczna liczba osób cierpiących na cukrzycę typu pierwszego, którym choroba trafiła się jak ślepej kurze ziarno, zwykle w bardzo młodym wieku, i to wyłącznie wskutek predyspozycji genetycznych, a nawet sami lekarze nie wiedzą, co wyzwala tę chorobę autoimmunologiczną.
To, co powtarzano sto razy, jeszcze raz. Krótki przegląd:
DM1 - cukrzyca typu pierwszego:
- choroba autoimmunologiczna powodująca zniszczenie komórek produkujących insulinę
- choroba ujawnia się najczęściej w dzieciństwie, wyjątkowo po trzydziestym roku życia
- podawanie insuliny jest absolutnie niezbędne do przeżycia
- ewentualna hipoglikemia (niedobór cukru) zagraża życiu pacjenta
- pacjent nie ponosi żadnej winy za zachorowanie i nie dało się mu w żaden sposób zapobiec
- pacjent jest skazany na stosowanie insuliny do końca życia
- zgon następuje średnio w wieku 49 lat, średnio 36 lat po ujawnieniu się choroby
DM2 - cukrzyca typu drugiego:
- chorobę powodują „zużyte receptory”, które coraz gorzej umożliwiają komórkom wykorzystanie cukru
- choroba ujawnia się przeważnie w wieku dorosłym i u osób starszych
- choroba nie zagraża bezpośrednio życiu człowieka, zagrażają mu wtórne powikłania związane z wysokim poziomem cukru we krwi
- u pacjenta znaczenie mają czynniki genetyczne, a tryb życia ma zasadniczy wpływ na ujawnienie się choroby i jej leczenie.
- w większości przypadków nie podaje się insuliny.
Redaktorzy i czytelnicy, myślcie krytycznie, nie piszcie bzdur, a kiedy je czytacie, nie wierzcie w nie. Kiedy zobaczycie dziecko robiące sobie zastrzyk z insuliny, wiedzcie, że nie jest niczemu winne, i dziękujcie Bogu, naturze czy innym autorytetom za to, że jesteście zdrowi.
Ten tekst napisał RIK w czasach powstawania pierwotnego bloga, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.