Do spaghetti carbonara oczywiście powinno trafić guncialle. Ja w tej wersji użyłem słowackiego boczku gazdowskiego, wędzonego dymem.
kroimy w prostokąciki w poprzek warstw i powoli podsmażamy na patelni. W międzyczasie nastawiamy mocno osoloną wodę na spaghetti.
W międzyczasie ścieramy parmegiano reggiano na drobne wiórki. Następnie wbijamy całe jajka (czasem piszą, żeby dać tylko żółtko itp. Ale na włoskiej wsi mają gdzieś odkładanie nadmiaru białka do lodówki na następny raz).
Kiedy makaron jest prawie gotowy (to al dente — na ząb nie oznacza, że jest w środku niedogotowany i ma twardy środek, tylko że dzielą go sekundy od pełnego ugotowania i 2 minuty od rozgotowania), dodajemy go do rozgrzanego boczku (jeśli wytopiło się z niego zbyt dużo tłuszczu, odlewamy go do innego zastosowania). Dodajemy makaron, do startego sera z jajkami dolewamy niewielką chochelkę wody ze spaghetti i mieszamy. Dodajemy do patelni i zaczynamy mieszać (albo podrzucać). Na początek możemy nawet zostawić kuchenkę włączoną na małą moc, żeby przy ciągłym mieszaniu/podrzucaniu doprowadzić jajka do kremowej konsystencji.
Na koniec porządnie doprawiamy świeżo mielonym pieprzem.