Korzystając z sezonu na naparstniczki, zabrałem się za ten klasyczny przysmak, chociaż dzisiejszy zbiór wystarczy tylko na jedną porcję degustacyjną.
Do włoskiego risotta potrzebujecie ryżu Carnaroli, jeśli nie możecie go dostać, awaryjną opcją jest Arborio. Carnaroli uwalnia więcej skrobi i risotto będzie bardziej kremowe.
Ważne, żeby niczego nie przyspieszać, aby wydobyć wszystkie smaki, trzeba działać powolutku i dać temu czas.
Dwie patelnie, na pierwszą grzyby z oliwą extra virgin, powoli podsmażać przez ok. 15-20 minut na złoto.
Druga, oliwa extra virgin, drobno posiekana szalotka. Powolutku podsmażać na złoto. Dodać suchy ryż i nie przestawać mieszać. Ryż musi się podsmażyć. Poznacie, że jest w sam raz, po tym, że jakby zaczyna błyszczeć na powierzchni.
Skropić wytrawnym białym winem. Odparować.
Dolewać małymi chochelkami bulion, najlepiej warzywny, ewentualnie drobiowy, ale niezbyt aromatyczny, jeśli jest mocny, rozcieńczcie wodą. Dolewacie zawsze tylko tyle, żeby ryż nie zniknął całkowicie pod powierzchnią.
Cały czas mieszamy, za każdym razem po odparowaniu dolewamy kolejną porcję bulionu.
Kiedy ryż zaczyna być al dente, odpowiednio odparowujemy ostatnią porcję bulionu i wyłączamy kuchenkę. Dodajemy solidny kawałek masła i starty parmezan. Nie przestajemy mieszać, żeby uzyskać kremową konsystencję. Na koniec dodajemy zioła, w moim przypadku czosnek niedźwiedzi. Jeśli macie wystarczająco dużo grzybów, więcej niż ja, któremu starczyło tylko do dekoracji, dodajcie połowę tuż przed ostatnim dolaniem bulionu.
Doprawiamy solą i świeżo mielonym czarnym pieprzem.
Nakładamy na środek talerza i uderzając w talerz od spodu, pozwalamy risottu rozpłynąć się po talerzu.
Na wierzch kładziemy kolejne grzyby i ewentualnie dodatkowe zioła.