Kliknij, aby przeczytać 1. część historii (Jak trzyletnia Sára zachorowała na cukrzycę)

Kliknij, aby przeczytać 2. część historii (Motol)

Kliknij, aby przeczytać 3. część historii (Insulina)

Kliknij, aby przeczytać 4. część historii (Insulinowa terapia substytucyjna)

Kliknij, aby przeczytać 5. część historii (W domu po powrocie ze szpitala)

Kliknij, aby przeczytać 6. część historii (Karuzela hipoglikemii i hiperglikemii)

Kliknij, aby przeczytać 7. część historii (Pierwsze tygodnie w domu, remisja, jadłospis)

Kliknij, aby przeczytać 8. część historii (Hemoglobina glikowana HbA1c)

Kliknij, aby przeczytać 9. część historii (Ciała ketonowe, insulina, zapomniana insulina)

Kliknij, aby przeczytać 10. część historii (Epidemiologia cukrzycy typu pierwszego)

Kliknij, aby przeczytać 11. część historii (Jak przyszła do nas Kostucha)

Kliknij, aby przeczytać 12. część historii (Niezbędne akcesoria i ubezpieczyciel zdrowotny)

Jest grudzień. Wprawdzie nie jest zimno, nie leży śnieg, nie ma trzaskającego mrozu, ale Boże Narodzenie się zbliża. W Stanach mieli Święto Dziękczynienia, które według pewnego artykułu iHoute przypomina konsumentom za oceanem, że od następnego dnia trzeba pomóc Mikołajowi w kupowaniu prezentów. U nas zamiast tego przychodzi święty Mikołaj. I anioł. I diabły.

Sárinka trzy tygodnie temu skończyła cztery lata. Diabłów do domu nie zapraszaliśmy. Na wszelki wypadek. Byliśmy na spacerze, a kiedy wróciliśmy, znaleźliśmy za drzwiami torbę z prezentami i ziemniakiem. Nawet tak była trochę przerażona.

Następnego dnia wybraliśmy się do Pragi do babci Sáry. W pewnej niewymienionej z nazwy Świątyni Konsumpcji (Centrum Handlowym) program dla dzieci prowadził Michal z Kouzelné školky. Chcieliśmy sprawić Sárze przyjemność. Umówiliśmy się z babcią, że przypilnuje Sáry, a my, rodzice, rozejrzymy się za prezentami pod choinkę. Występ czarodziejskiego Michala obejrzeliśmy wspólnie. Wszystko wyglądało ready, Sárinka była jak w transie i program strasznie jej się podobał, zwłaszcza że ten Michal „był żywy” i jeszcze dał jej zdjęcie z autografem.

Potem zamierzaliśmy przekazać Sárinkę babci, ale co też się stało. W tej samej chwili przed Sárą pojawił się piekielnik, z twarzą umazaną sadzą, ogonem po przeciwnej stronie spodni niż u śmiertelników i dwoma czerwonymi rogami wyrastającymi z kędzierzawej czupryny w kolorze tonera. Sárinka tak się przeraziła, że nie była w stanie nawet się ruszyć. Diabelski urzędnik domagał się jakiegoś dzieła artystycznego, poematu albo choćby piosenki. Sárinka zaczęła jak w transie chaotycznie recytować dziecięcą rymowankę, przerabiając ją online. W Neverhoodzie było dość głośno, więc albo Mefisto (szkolony u niesłyszących) świetnie czyta z ruchu warg, albo po prostu uznał poruszanie ustami za wystarczające. A kiedy Sára zapewniła go, że zdecydowanie była grzeczna, poszedł wyprosić u Anioła jakiś smakołyk. Zgłosiliśmy częściową reklamację i Sárinka ostatecznie dostała mandarynkę. 85 gramów, pół wymiennika węglowodanowego.

Ale na tym show się nie skończyło. Wokół zaczęła bowiem krążyć największa ze wszystkich bestia. Ogromna głowa, zielone kudłate futro i poczciwa włochata twarz niedźwiedzia – zielonej maskotki tamtejszego multipleksu. Choć próbował przekonać dzieci o swojej dobroci, rozdając baloniki z logo pracodawcy, Sárinka nie pokochała zanadto tego straszliwego fairy-tale creature i dość głośno oraz rozpaczliwie wyrażała niezadowolenie z jego obecności.

No, na szczęście ruszali już z babcią na ulubioną zjeżdżalnię, a my z partnerką zamierzaliśmy rozpocząć to „ulubione” świąteczne szaleństwo zakupowe. Zanim dotarliśmy do pierwszego sklepu z zabawkami, trzęsąca się torebka partnerki wibracyjnym dzwonkiem czerwonego telefonu diabetes hotline oznajmiła, że babcia znalazła się w kryzysie.

Sárinka zaczęła wykazywać niepożądane objawy, więc babcia, bezbłędnie przeszkolona, użyła glukometru. Po około pięciominutowym wystawieniu Sárinki na działanie istot nadprzyrodzonych zmierzyła niewiarygodną glikemię 26,5 mmol/l. Przy normalnych dawkach insuliny i jedzenia, które o tej porze dałyby zwykle glikemię maks. 7 mmol/l. No, opanowaliśmy sytuację Novorapidem, opuściliśmy centrum, a w domu Sárinka uspokoiła się na tyle, że choć jeszcze przez kolejne półtorej godziny miała ponad 18, to przed kolacją zeszliśmy do przyjemnych 3,coś. Uff uff uff. Ostrzeżenie dla rodziców dzieci z cukrzycą: Bajkowe istoty podnoszą glikemię!

To pisał RIK w czasach powstawania pierwotnego bloga, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.