Czego będziemy potrzebować?

Sosu bolońskiego - sugo bolognese (link do przepisu (https://mykorik.cz/clanek/1a7505b5-874a-58ac-910a-9148f63129c1/sugo-pomodoro-sugo-bolognese-besciamella/))

Sosu pomidorowego - sugo pomodoro (link do przepisu (https://mykorik.cz/clanek/1a7505b5-874a-58ac-910a-9148f63129c1/sugo-pomodoro-sugo-bolognese-besciamella/))

Beszamelu - besciamella (link do przepisu (https://mykorik.cz/clanek/1a7505b5-874a-58ac-910a-9148f63129c1/sugo-pomodoro-sugo-bolognese-besciamella/))

100g świeżo startego parmezanu

Lasagne

sól, olej

Najpierw wersja klasyczna

W dużym garnku zagotowujemy wodę, solimy i dodajemy odrobinę oleju. Jednocześnie przygotowujemy równie duży garnek z lodowatą wodą, której działanie wzmocnimy lodem. Każdy pojedynczy płat lasagne gotujemy przez pół minuty, a potem natychmiast przekładamy do lodowatej wody. Dzięki temu wszystkie płaty są al dente (stawiają lekki opór przy gryzieniu). Uwaga, gotowanie większej liczby płatów lasagne naraz jest bardzo ryzykowne, bo mają niesamowitą skłonność do sklejania się ze sobą. Zalecamy wkładać je pojedynczo, ewentualnie po dwa, oddzielone przyborem kuchennym (patrz zdjęcie powyżej). Jednocześnie przygotowujemy gotowe ragù bolońskie, sos pomidorowy i beszamel, dobrze będzie, jeśli wszystko będzie jeszcze ciepłe.

Chociaż zwykle zaleca się zacząć od warstwy lasagne na dnie brytfanny, u nas sprawdziła się odwrotna kolejność: najpierw warstwa ragù, sos, beszamel, a dopiero na to warstwa makaronu. Makaron układamy i lekko dociskamy. Celem jest zwarta masa bez zbędnych pęcherzyków powietrza, którą porządnie zalewamy beszamelem. Ważne, żeby wszystkie płaty lasagne pozostały zanurzone. Gdy mamy już warstwę makaronu, znów układamy ragù, sos, beszamel i ponownie lasagne, i tak w kółko, dopóki pozwala na to wysokość brytfanny oraz ilość ragù, sosu i beszamelu.

Na koniec posypujemy parmezanem i wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 200°C na 45-60 min. Zalecamy przez pierwszą połowę pieczenia przykryć folią aluminiową, żeby lasagne nie przypiekły się z wierzchu. Sprawdziło nam się też pieczenie z termoobiegiem, które pomaga trochę odparować płynną część. Ale sporo zależy chyba od właściwości konkretnego piekarnika.

Mniej więcej tak mogą wyglądać po upieczeniu. Czasem bywa problem z porcjowaniem od razu, jeśli nie pozwolimy im ostygnąć, trudniej je podzielić,

ale te całkiem się udały. Smacznego.

Jeśli nie mamy cukrzycy, możemy skończyć czytanie, a dla pozostałych zainteresowanych mamy przykład, jak pozwolić na ten smakołyk także naszej Sárince, która ma DM1 (http://kaba.blog.idnes.cz/c/48175/Diagnoza-DM1-1-cast-aneb-jak-prisla-na-triletou-Saru-cukrovka.html)

Najpierw musimy ustalić ilość makaronu, którego użyjemy. Trzeba wziąć pod uwagę, że w ragù jest znikoma ilość cukru z wina (zależnie od tego, jak wytrawnego wina użyliśmy) i odrobinka laktozy z mleka. Mamy sprawdzone, że można to pominąć albo doliczyć jako jedną ósmą WW. Sosu pomidorowego nie słodzimy, jeśli go posłodziliśmy, uwzględniamy go dodatkowo. Makaron (którego używamy) ma „porcję na wymiennik węglowodanowy” 16 i 2/3g (w zaokrągleniu 16,67g), więc na zdjęciu widzimy od lewej dwie porcje obiadowe (1,75WW), a po prawej porcję na kolację (1,5WW).

Potrzebujemy odpowiednio dużych (a właściwie odpowiednio małych) naczyń do zapiekania. Na dnie znów układamy warstwę ragù i sosu pomidorowego (nie używamy beszamelu, za to dajemy więcej sosu pomidorowego).

Lasagne znów podgotowujemy i schładzamy. A teraz musimy podzielić je tak, żeby zmieściły się w małym naczyniu. Możemy wziąć ostry (w tym przypadku ceramiczny) nóż i zarysować linię cięcia (podobnie jak przy cięciu szkła lub płytek), a potem uda nam się odłamać tylko potrzebny kawałek.

Układamy na przemian warstwy sosów i lasagne

a na koniec posypujemy parmezanem. Wstawiamy do piekarnika na 180°C na odpowiedni czas (30-45min) - w końcu te naczynia są mniejsze niż poprzednia duża brytfanna.

Żeby wierzch nam się nie przypiekł (jak na zdjęciu), na pierwszą część pieczenia przykrywamy folią aluminiową.

Pozostaje tylko wstrzyknąć insulinę i zabrać się do jedzenia. Smacznego.

RIK pisał to w czasach, gdy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.