Na wstępie zaznaczamy, że to przepis dla cukrzyków. Będziemy używać pojęć takich jak węglowodany, wymienniki węglowodanowe (dalej po prostu wymienniki) itp. Po bliższe wyjaśnienia zajrzyjmy do naszej sekcji Diabetes mellitus i cyklu o DM1 Sárinki, żeby przestudiować szczegóły :).

Co jest głównym problemem przy gotowaniu dla cukrzyków? Musimy użyć absolutnie dokładnej ilości węglowodanów w gramach. Tyle że przy zwykłym gotowaniu ciasto na knedliki robi się na przykład według konsystencji... po prostu dosypuje się mąki, jeśli trzeba... tylko że ona ma strasznie dużo wymienników. Gotując dla cukrzyków, musimy więc stosować takie metody jak ważenie torebki mąki przed rozpoczęciem, po skończeniu, a potem obliczanie różnicy. Tyle że ta paskudna mąka w cieście przykleja się na przykład do rąk itp. Dzisiaj pokażemy przygotowany wcześniej i wypróbowany przepis, w którym ilości są z góry ustalone.

Czego będziemy potrzebować? Opisana porcja będzie zawierać 1,75 WW (czyli obiadową porcję Sárinki).

11 g mąki orkiszowej (tak, na zdjęciu z przyzwyczajenia sfotografowaliśmy zwykłą pszenną, ale użyta jest orkiszowa albo żytnia chlebowa)

25 g ciemnego chleba tostowego

1 jajko

1 pęczek szczypiorku (ale można też użyć natki pietruszki, trybuli lub dowolnego innego zioła, według uznania)

1/2 gałki muszkatołowej

Masło do wysmarowania kubka & kubek

sól, pieprz

Najpierw kroimy chleb tostowy w kostkę i wkładamy do piekarnika na 75°C, żeby podsechł. W międzyczasie smarujemy kubek masłem. Najtrudniejsze będzie wyjęcie gotowego knedliczka.

Potem oddzielamy białko od żółtka. Do białka dodajemy szczyptę soli i ubijamy pianę.

Chlebek tymczasem wysechł nam w piekarniku. Do miski wkładamy chleb, żółtko, mąkę, pieprz, sól i startą gałkę muszkatołową.

I mieszamy.

Dodajemy ubitą pianę.

Mieszamy z posiekanym szczypiorkiem i w razie potrzeby doprawiamy solą i pieprzem.

Upychamy w kubku.

Kubek przykrywamy pokrywką z folii aluminiowej. Uwaga, nie zostawiajmy folii zbyt nisko przy brzegach, bo wtedy pod nią do kubka wlewałaby się woda.

Wstawiamy do wrzącej wody tak, żeby jej poziom sięgał mniej więcej do połowy kubka lub nieco wyżej, ale przede wszystkim folia musi pozostać nad powierzchnią wody.

Przykrywamy pokrywką i gotujemy na małym ogniu około 25 minut. Czas trzeba dopasować do wielkości kubka, ugotujemy jeden, drugi i już będziemy wiedzieć.

Mniej więcej tak mógłby wyglądać gotowy knedliczek.

Najtrudniejsze jest wyjęcie go z kubka i oczywiście kiedy chcemy to sfotografować, akurat się nie udaje. :) Pomaga oddzielenie brzegów wąskim nożem, a potem użycie na przykład łyżki. Tutaj kawałek przykleił nam się do dna i oderwał w miejscu, gdzie było większe skupisko szczypiorku.

Z tej porcji powstają trzy piękne knedliczki, co dla naszej niemal sześcioletniej małej diabetyczki jest całkiem przyjemną porcją.

Możemy podać je na przykład do strusiego serduszka w śmietanie, jak na zdjęciu. (Śmietana w sosie jest liczona osobno, sam knedliczek ma 1,75 WW)

Drodzy cukrzycy, smacznego. Dla pozostałych zrobimy podobny knedliczek innym razem, a te odcinki dla cukrzyków prosimy tolerować. Nie wstydźmy się spróbować takiego knedliczka, to nie jest totalna klapa, a co najważniejsze? Smakuje.

To pisał RIK w czasach, gdy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.