Co będzie nam potrzebne na 4-6 porcji:
1/2 kapusty włoskiej
1 cebula
3 ząbki czosnku
3 łyżki masła
1,5 łyżki mąki
1,2 l bulionu wołowego (bulionu, proszę, a nie jakiegoś świństwa w kostce)
80 g kiełbasy morawskiej
sól, świeżo mielony czarny pieprz
Z kapusty obrywamy brzydkie i twarde zewnętrzne liście i wycinamy twardy głąb. Resztę kroimy na mniejsze kawałki, które potem zmieszczą nam się w zupie na łyżce, żeby w ogóle dało się tę zupę jeść. Liście płuczemy i osuszamy (albo w wirówce do sałaty, albo zawijając w czystą ściereczkę i wykorzystując siłę odśrodkową). Cebulę drobno siekamy.
Cebulkę podsmażamy na mniej więcej półtorej łyżki masła. Wybieramy odpowiednio duży rondel, bo musi się w nim zmieścić cała kapusta, najlepiej w niezbyt wysokiej warstwie.
Wystarczy ją zeszklić, nie smażymy jej na ciemno. W międzyczasie obieramy czosnek i usuwamy z niego kiełek, który spowodowałby u nas dolegliwości żołądkowe. Czosnek kroimy w plasterki.
Gdy cebulka jest szklista, zwiększamy moc palnika i dodajemy kapustę oraz czosnek, krótko podsmażamy, cały czas mieszając (wystarczy około pół minuty).
Wsypujemy mąkę i ponownie wszystko razem zasmażamy, nadal mieszając.
Wlewamy bulion, doprowadzamy do wrzenia, a potem zmniejszamy moc palnika. Gotujemy jak spaghetti — czyli al dente. Kapusta nie może gotować się zbyt długo, bo straciłaby kolor i zrobiła się obrzydliwie papkowata. W rezultacie kapusta musi być odpowiednio miękka, chrupiąca i pięknie zielona. Nie bójmy się więc próbować.
Zanim zupa nam się ugotuje, kroimy kiełbasę w plasterki i podsmażamy na reszcie masła. My użyliśmy domowej czabajki, ale wybieramy dobrą kiełbasę według własnych upodobań. Przy okazji przepraszamy, głupio wyszło, bo w połowie gotowania padły nam baterie w aparacie, więc to zdjęcie nie jest zbyt udane, a pozostałe dwa trzeba było zrobić telefonem. :(
Gdy kapusta jest w sam raz, solimy i doprawiamy świeżo mielonym pieprzem, zdejmujemy z ognia i mieszamy z podsmażoną kiełbasą.
Podajemy od razu, bez zwlekania. Jeśli później będziemy odgrzewać zupę, nie doprowadzamy jej już do wrzenia.
Smacznego.
RIK pisał to w czasach, gdy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.