Kliknij, aby przeczytać pierwszą część historii
Kliknij, aby przeczytać drugą część historii
Kliknij, aby przeczytać trzecią część historii
Kliknij, aby przeczytać czwartą część historii
W ostatnich dwóch częściach historii zabrnęliśmy nieco głębiej w suchą teorię, więc czuję, że trzeba znowu ruszyć z opowieścią do przodu.
Po ponad tygodniu w Motolu przyszedł wreszcie dzień, w którym lekarze postanowili wypisać już Sárinkę i moją partnerkę do domu. Ogłosili dzień D, kiedy nastąpi wypis. Pogasiłem w pracy większość pożarów i wziąłem urlop, w zasadzie cały pozostały urlop.
Po południu przedarłem się przez całą Pragę do Motola i cieszyłem się, że znów będę miał dziewczyny w domu. Sárinka dostała jeszcze w południe szpitalną insulinę i obiad, a reszta była już na naszej głowie. Tylko procedura wypisu ciągnęła się jakoś nieproporcjonalnie długo. Trzeba było dostać od jednej pani doktor receptę na sprzęt, od drugiej receptę na insulinę. Poza tym chciała jeszcze ostatni raz porozmawiać z nami lekarka prowadząca edukację. Pan doktor, do którego mieliśmy później chodzić na kontrole do poradni, był akurat na urlopie, więc dostaliśmy zadanie, żeby pójść i umówić się do niego za 14 dni, chociaż miał już komplet pacjentów, a jeszcze raz w tym tygodniu mieliśmy przyjść na oddział do dotychczasowej pani doktor na konsultację i kontrolę.
Oboje mieliśmy głowy pełne myśli, spraw do załatwienia i tego, co nas czekało, było aż nadto, i zaczynałem się lekko denerwować na myśl o tym, która jest godzina. O 17:30 mieliśmy już być w domu, podawać insulinę i kolację, była 14, potem 15, a my nadal nie mieliśmy wszystkiego. Panią doktor dodatkowo wezwano gdzieś do pilnego przypadku i nie było wiadomo, kiedy wróci. Do domu czekała nas mniej więcej godzinna droga, zależnie od aktualnej przejezdności Pragi, może nawet dłuższa. W końcu pani doktor wróciła, a my mieliśmy już chyba wszystkie potrzebne recepty i głowy jak balony.
Poszliśmy do szpitalnej apteki w głównym budynku Motola. Strzykawek nie mieli. Insuliny, którą przepisała pani doktor, podobno już się nie produkuje i też jej nie mają. Panna farmaceutka ze Słowacji nie uraczyła nas żadną radą, a do tego nie była zbyt miła. Od pani doktor wiedzieliśmy, że na dole, gdzieś przy bramie, jest jeszcze jedna apteka. Poszliśmy więc tam, czasu szybko ubywało.
Apteka była na szczęście prywatna i gdy tylko wyciągnęliśmy receptę na insulinę, zajął się nami sam właściciel, pan magister, bardzo sympatyczny facet. Wyjaśnił, że insuliny, którą przepisała pani doktor, rzeczywiście już się nie produkuje i że to mogła być pomyłka. Wyjaśniłem, że właśnie wypisano nas ze szpitala, że za godzinę mamy podać insulinę, a nie mamy jeszcze ani strzykawek, ani tej insuliny i że już trochę się tym denerwujemy. Pan aptekarz bardzo chętnie zadzwonił do pani doktor, po kilku nieudanych próbach udało mu się nawet wydobyć od jej koleżanki numer komórki, wyjaśnili sobie, że zaszła pomyłka, i wydał nam właściwą insulinę, mówiąc, że kiedy pod koniec tygodnia przyjedziemy na kontrolę, przyniesiemy mu prawidłową receptę, żeby już dzisiaj dłużej nas nie zatrzymywać. Jednocześnie zaproponował, żebyśmy, gdybyśmy czegokolwiek potrzebowali, śmiało dzwonili do drzwi nawet poza godzinami otwarcia, bo mieszka w tym samym budynku. Po prostu rewelacja, mniej więcej tak człowiek by to sobie wyobrażał.
Ruszyliśmy do domu już trochę spokojniejsi, zwłaszcza gdy okazało się, że ruch drogowy zupełnie wyjątkowo nie stanowi żadnego wyzwania. Dotarliśmy na czas, podaliśmy insulinę i naprędce przygotowaną prowizoryczną kolację.
Kolejnych 14 dni było naprawdę ciężkich. Nasza wiedza ograniczała się do tego, co opisałem w poprzednich dwóch częściach, a doświadczenia nie mieliśmy żadnego. Na razie sądziliśmy, że absolutnie konieczne jest idealnie dokładne przestrzeganie dawek insuliny ustalonych w szpitalu oraz posiłków co do minuty i grama. Dzień spędzaliśmy na wymyślaniu, co będzie na kolejny posiłek, szukaniu przepisów, ważeniu i przygotowywaniu.
Nie wydaje się to takie wymagające, człowiek z czasem się przyzwyczaja, ale odkrywa, że właściwie większości potraw, które dotąd gotował, nie może już powtórzyć, bo dokładne ustalenie zawartości węglowodanów we wszystkich składnikach jest trudne, jeśli nie niemożliwe. Że trzeba dużo częściej robić zakupy i że zajmują one znacznie więcej czasu, bo zwłaszcza w tych pierwszych dniach i tygodniach przy wszystkich produktach trzeba czytać tzw. „sygnalizator” – informację o ilości węglowodanów w 100 g. Na wielu produktach, które człowiek zwykł kupować, tej informacji brakuje. W innych przypadkach podobny produkt może mieć diametralnie różną zawartość cukrów. Po prostu piekło.
Przy gotowaniu wszystko, co człowiek zwykł zagęszczać mąką, skrobią albo śmietaną, stanowi spory problem. Dla Sáry zwykle musimy gotować w osobnym garnku / na osobnej patelni / w osobnym woku, bo jej potrawa ma inny skład. Krótko mówiąc, tych pierwszych 14 dni spędziliśmy tak, że zarówno ja, jak i moja partnerka od rana do wieczora mieliśmy pełne ręce roboty, żeby mała mogła jeść to, czego potrzebuje, wtedy, kiedy potrzebuje, i żeby miała insulinę, pomiary i wszystko.
A mimo to glikemia wyprawiała nam straszne rzeczy. W książce piszą, jak można zaobserwować trend jednego dnia, a następnego zareagować i spróbować coś zmienić, tyle że u Sáry glikemia skakała od hipo (2,5 mmol/l) do hiper (20 mmol/l) (wyjaśnimy to następnym razem) i nie dało się temu zapobiec, nawet nie wiedzieliśmy jak.
Na szczęście za dwa, trzy dni była kolejna kontrola...
(ciąg dalszy następnym razem, znów w poniedziałek o 16:35)
RIK pisał to w czasach, gdy powstawał pierwotny blog, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.