Leczo wydaje się czymś, co wszyscy znają i co łatwo zlekceważyć. Łatwo powiedzieć: to jedzenie bez smaku, zombie z czasów socjalizmu. Ale jeśli przestrzega się kilku prostych zasad, wychodzi z tego niemal danie dla smakoszy. Więc co jest kluczowe?
1. dobra, ale naprawdę dobra wędlina
2. papryka kapia. Może być też zwykła papryka, ale kapii nie można pominąć.
Wrzucę tu cały przepis, a właściwie dzisiaj dwie wersje.
Ponieważ w lesie się poszczęściło, pierwsza wersja jest z gołąbkami, muchomorem czerwieniejącym i boczniakiem łyżkowatym oraz świeżymi pomidorkami koktajlowymi. Druga wersja jest z żółciakiem, polówką, pomidorami ze słoika od mojej mamy i papryczką chili.
Potrzebujemy patelni, woka albo garnka, oleju rzepakowego albo smalcu, cebuli pokrojonej w paseczki (cebulę przekrawamy na pół, każdą połówkę kładziemy płaską stroną do dołu i jeszcze przekrawamy na dwie połowy, a potem kroimy w plasterki. Dobry trik to zrobić dwa nacięcia przy zaokrąglonym brzegu, a potem obrócić cebulę i kroić z drugiej strony, dzięki czemu pod koniec nie będzie się rozpadać). Cebulę szklimy i dodajemy grzyby pokrojone w plasterki albo kawałki, a jeśli chcemy na ostro, także papryczkę chili. Smażymy, aż grzyby i cebula będą złociste, dodajemy kminek (cały albo cały i rozgnieciony, zdecydowanie nie mielony).
Dodajemy wędlinę, najlepiej słowacką albo morawską kiełbasę domowej roboty. Smażymy dalej, aż się przyrumieni. Dodajemy czosnek, z którego usunęliśmy kiełek, i kapię pokrojoną w paseczki, ewentualnie także inną paprykę, solimy. Smażymy dalej, aż papryka będzie podsmażona. Dodajemy pomidory, jajka i doprawiamy świeżo mielonym czarnym pieprzem. Mieszamy, aż jajka się zetną, a na koniec dodajemy i mieszamy zielone zioła: natkę pietruszki, lubczyk albo choćby szczypior dymki.
Smacznego.