Czego będziemy potrzebować do przygotowania tego przysmaku dla 6-8 osób?
100g masła
2 cebule
2,5 łyżki mąki
3 garście suszonych borowików
3 ziemniaki
1,5 l bulionu z kurczaka
375 ml śmietanki (>30%)
liść laurowy, ziele angielskie, sól, cukier kryształ, ocet
3 garście świeżego koperku
Masło rozgrzewamy w rondelku. Nie ustawiamy palnika na maksa, nie chcemy go przypalić ...
Obieramy dwie cebulki. Używamy świeżej cebuli albo śmiało białej. Jej rola w zupie polega na oddaniu smaku i soku do zasmażki i zupy, po przecedzeniu nie będzie już w niej odgrywać aktywnej roli.
Siekamy cebulę i ...
... czekamy, aż rozpuści się przynajmniej połowa masła ...
... a potem dodajemy cebulkę. Nadal nie ustawiamy palnika na pełną moc, cebuli też nie chcemy przysmażyć na ciemno, wystarczy ją tylko zeszklić.
Borowiki namaczamy w wodzie.
Przygotowujemy mąkę w sitku ...
Kiedy cebula się zeszkli,
... stopniowo przesiewamy mąkę i mieszamy trzepaczką. Jeśli mamy teflonowy rondelek, zaopatrujemy się w trzepaczkę pokrytą silikonem.
Robimy jasną zasmażkę, której nie chcemy długo smażyć. Wręcz przeciwnie, gdy tylko zgęstnieje, ...
... zaczynamy małymi porcjami i powolutku dolewać bulion, mieszając. Najlepiej, jeśli bulion jest ciepły. Intensywnie mieszamy trzepaczką. To kluczowy etap zabawy, a jeśli go nie przyspieszymy, uzyskamy tę superkremową konsystencję i gładkość całej zupy.
Kiedy osiągniemy proporcje, przy których zupa zacznie tak zwane pić, możemy szybciej dolewać bulion. Nadal jednak intensywnie mieszamy trzepaczką.
Tak, tak, cały czas dalej ...
No dobrze, bulion już jest w środku, całość nam się rozrzedziła, ale bulion został wmieszany. Teraz możemy dodać dwa, trzy liście laurowe i 4 ziarenka ziela angielskiego. (Możliwy jest też wariant bez tych przypraw)
Teraz zaczyna się etap powolnego gotowania. Żeby mąka pięknie połączyła się z zupą, trzeba przez przynajmniej godzinę pozwolić jej pyrkać, powoli się gotować, i od czasu do czasu mieszać trzepaczką. To drugi kluczowy etap. Jeśli go przyspieszymy, pozbawimy się dziesiątek procent wspaniałości efektu końcowego. Różnica między ugotowaniem czegoś tylko dobrego a czegoś fantastycznego zwykle nie wynika z żadnych czarów i cholernych sztuczek, lecz z kilku drobiazgów w całym przepisie, które człowiek miałby ochotę tak zwane odjebać i uprościć. A to właśnie w nich często tkwi cała magia. Podobnie jest w wielu naszych opublikowanych tutaj przepisach. Spróbujmy przynajmniej raz zrobić to naprawdę porządnie, a potem zdecydujmy, czy było warto.
Następnie przecedzamy zupę przez drobne sitko, chcemy zachować wyłącznie piękny, delikatny, gładki płyn, wszystkie twardsze kawałki muszą zniknąć.
Ziemniaki kroimy na mniejsze i w miarę możliwości równe kawałki (o boku około 2 cm).
Grzyby odcedzamy i płuczemy, wodę z nich wylewamy, zbyt mocno zabarwiłaby nam zupę.
Ziemniaki i grzyby dodajemy do zupy i powoli gotujemy, aż ziemniaki będą prawie gotowe. Nie gotujemy ich zupełnie do miękkości, bo przed nami jeszcze chwila gotowania i byśmy je rozgotowali. A tego zupełnie nie potrzebujemy.
Zanim ziemniaki się ugotują, możemy ugotować przepiórcze jajeczka. Jeśli nie chcemy w zupie jajek gotowanych, możemy też wybrać wariant z jajkami w koszulkach, czyli poszetowymi, jak kto woli.
Kiedy zupa jest gotowa, nadchodzi trzeci najważniejszy etap. Doprawianie. Najpierw dodajemy do niej ocet winny, nie musimy go zbytnio oszczędzać. Czekamy parę minut, aż wygotuje się najsilniejszy smrodek octu, dzięki czemu zapobiegniemy późniejszemu zwarzeniu się śmietanki. Doprawiamy solą, cukrem albo jeszcze octem według smaku. Najlepiej, żebyśmy czuli kwaśny smak, który na języku przechodzi w słodkawy posmak. Dopiero gdy zupa jest doprawiona, a ocet w znacznej mierze wygotowany, znów przygotowujemy trzepaczkę i zaczynamy cienkim strumyczkiem wlewać śmietankę, mieszając.
Intensywnie mieszamy, aż dodamy całą. Jeśli nie przyspieszaliśmy poprzednich kluczowych kroków, zupa zyska niesamowitą gładką, kremową konsystencję.
Teraz mamy ostatnią okazję, żeby spróbować i ewentualnie jeszcze dosolić albo dosłodzić, octu już na tym etapie nie dodajemy, lepiej było dodać go wcześniej więcej. Potem musimy krótko zagotować śmietankę.
Przygotowujemy świeży koperek, oddzielamy go od łodyżek i kroimy ...
... i dodajemy do zupy. Uwaga, teraz zupa nie może już się gotować, przy ewentualnym podgrzewaniu przerywamy je tuż przed zagotowaniem, inaczej zupełnie zniszczylibyśmy koperek i jego smak.
Więc tylko mieszamy i najlepiej od razu podajemy.
Na talerzu dodajemy przekrojone na pół przepiórcze jajeczko.
Choć wielu z nas może być przyzwyczajonych do zupełnie innej kulajdy, spróbujmy kiedyś tej, jestem pewien, że nam zasmakuje.
Smacznego.
RIK pisał to w czasach, gdy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z dzisiejszą wiedzą.