Kliknij, aby przeczytać pierwszą część historii
Kliknij, aby przeczytać drugą część historii
Kliknij, aby przeczytać trzecią część historii
Kliknij, aby przeczytać czwartą część historii
Kliknij, aby przeczytać piątą część historii
Kliknij, aby przeczytać szóstą część historii
Kliknij, aby przeczytać siódmą część historii
Kliknij, aby przeczytać ósmą część historii
Kliknij, aby przeczytać dziewiątą część historii
Kliknij, aby przeczytać dziesiątą część historii
W dzisiejszej części chciałbym zająć się praktyczną stroną życia z DM1. Jak już wspominałem, nasza teraz już prawie czteroletnia córeczka Sára cierpi na DM1, którą zdiagnozowano u niej w lutym. Na początku długo i z trudem przyzwyczajaliśmy się do reżimu, trosk i czynności związanych z chorobą, ale z czasem sytuacja częściowo się ustabilizowała, potrafimy zadowalająco wyrównywać cukrzycę Sárinki i choroba stała się taką rutynową sprawą towarzyszącą naszemu życiu. Wraz z regularnymi pomiarami, zastrzykami insuliny, specjalnym sposobem gotowania, nocnymi pobudkami i wczesnym wstawaniem.
Niezmienny pozostaje jednak fakt, że Sárinka nie będzie mogła chodzić do przedszkola. Później w szkole będzie już inaczej i też nie będzie łatwo, ale przedszkole teraz nie wchodzi w grę. Tym samym moja partnerka nie może chodzić do pracy, po 4 latach urlopu macierzyńskiego musi rozwiązać umowę o pracę i formalnie, opiekując się Sárinką, musiałaby sama opłacać składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
Logicznym, uzasadnionym i zgodnym z prawem rozwiązaniem jest w takim przypadku wystąpienie o świadczenie socjalne na podstawie ustawy nr 108/2006 Sb, tj. zasiłek na opiekę.
Ustawa mówi, co następuje: „Zasiłek na opiekę przysługuje osobom zależnym od pomocy innej osoby fizycznej w celu zapewnienia niezbędnej pomocy. Prawo do zasiłku ma osoba, która z powodu długotrwale niekorzystnego stanu zdrowia potrzebuje pomocy innej osoby fizycznej w dbaniu o siebie i zapewnianiu sobie samodzielności w zakresie określonym stopniem zależności od pomocy”.
Czteroletnie dziecko z diabetes mellitus, wymagające pomiarów glikemii min. 7x dziennie, podawania insuliny w zastrzykach min. 4x dziennie i koniecznie posiłków w specjalnie odmierzonych porcjach min. 6x dziennie, jest moim zdaniem, a także według opisu w ustawie, dość jednoznacznym przykładem. W dodatku osoba sprawująca opiekę, w tym przypadku matka, nie ma możliwości chodzić do pracy, przedszkole odpada itd. Jak mówiliśmy w poprzedniej części, protokół z Saint Vincent ustanowił rosnącą rolę państwa w opiece nad pacjentami. Przynajmniej takie porozumienie zawarto pod koniec lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku.
Jaka jest rzeczywistość? Żałosna. Partnerka, ponieważ ma stałe zameldowanie w naszej stolicy (choć faktycznie mieszkamy jakieś 35km na południe od Pragi), poszła złożyć wniosek do swojej „opieki społecznej” w odpowiedniej dzielnicy stolicy.
Pracownicy przy okienku w tym urzędzie przedstawiła istotę problemu i cel wizyty. Urzędniczka z właściwym sobie profesjonalizmem odparła, że na cukrzycę „ich szefowa tego nie przyznaje”. Poza tym jak to, że mieszka gdzie indziej niż w Pradze, że musieliby tam wysłać kogoś z Benešova i że będzie to kosztowało mnóstwo pieniędzy i wysiłku, i czy wobec tego naprawdę chce składać wniosek, skoro to właściwie bez sensu i nic nie dostanie.
Partnerka oparła się tej sugestywnej presji i spokojnie powtórzyła, że naprawdę zamierza złożyć wniosek. Urzędniczka zatem z entuzjazmem i radością z dobrze wykonanej pracy przyjęła odpowiedni formularz.
Potem przez kilka tygodni nic się nie działo, po czym skontaktowała się z nami urzędniczka z Benešova, że przyjechałaby przeprowadzić kontrolę. Ustaliliśmy termin i w dniu D odwiedziła nas „Zubatá”. Aż mną wstrząsnęło z sentymentu (w latach 1995-1996 pracowałem w urzędzie powiatowym jako informatyk – moja pierwsza praca), kiedy stwierdziłem, że urzędnicy nadal nie mają możliwości jeździć do podopiecznych itp. inaczej niż ze służbowym urzędowym szoferem – który jednak w tym przypadku nie potrafił znaleźć naszego adresu. No więc pojechałem po niego w miejsce, które dało się zidentyfikować, i z urzędową octavią na ogonie dotarłem do domu. „Zubatá” była młodszą urzędniczką, blondynką, i zachowywała się bardzo życzliwie i miło.
Od razu wyjaśniła, że w „jej kompetencjach” leży jedynie wypełnienie z nami kwestionariusza, a o reszcie zdecydują lekarz orzecznik i przełożeni. Przyjąłem tę grę w kwestionariusz i brak zainteresowania, oczekując podchwytliwych pytań. Zubatá oprócz imienia, nazwiska i adresu zapytała tak mimochodem o powód złożenia wniosku. Próbowałem wyjaśnić, że chodzi o diabetes mellitus typu pierwszego, co niestety nie zdołało do niej dotrzeć inaczej niż jako jakieś obce pojęcie.
Następnie zaczęły się pytania z kwestionariusza, które zaczęły doprowadzać mnie niemal do szaleństwa. Formularz był ewidentnie przeznaczony do oceny opieki nad emerytami, którzy już nie chodzą i nie myślą, a w przypadku trzyletniej dziewczynki z cukrzycą nie mówił absolutnie nic! Wybieram na chybił trafił niektóre pytania:
Czy rozróżnia pory roku? „No wie pani, ma trzy lata, kiedy jest gorąco, kąpiemy się, rozumie, że jest lato, kiedy lepi bałwana, to chyba jest zima, prawda?”.
Czy potrafi stać przez dziesięć minut? „Oczywiście, że potrafi, chociaż jest to całkowicie nieistotne w odniesieniu do naszego wniosku”.
Czy potrafi sama wziąć sobie jedzenie? „No wie pani, nie chodzi o to, że nie potrafiłaby wziąć sobie jedzenia, ale o to, że nie wolno jej tego robić, tylko o odpowiedniej porze, a jedzenie musi zawierać dokładną ilość węglowodanów co do grama ... rozumie pani?”.
No wie pan, ten formularz chyba nie nadaje się dla dzieci, ale muszę go z państwem wypełnić, na tej podstawie będzie to oceniane ...
Kto mnie zna, nie uwierzy, że zdołałem zachować zewnętrzny spokój. Zrozumiałem jednak, że mam przed sobą tylko źle zaprogramowany interfejs. Postanowiłem więc obudzić w pannie Zubatej zdolność samodzielnego osądu. Po wypełnieniu mnóstwa rubryk, które nie miały z wnioskiem nic wspólnego, zabrałem się do poglądowego wyjaśniania jej, o co chodzi. Że chodzi o opiekę, która jest konieczna i o którą dotąd w ogóle nas nie pytała. Pokazałem jej, jak wygląda pomiar glikemii (akurat była pora na przekąskę) – zadbałem o to, żeby zobaczyła krew – pokazałem jej ocenę wyniku, dzienniczek cukrzycowy i przygotowanie przekąski z wagą i obliczeniami (i tak myślę, że tej proporcji z czterema wielkościami nie ogarnęła), zastrzyki, którymi kłujemy, insulinę itd., itd. I w zasadzie osiągnąłem przynajmniej tyle, że oprócz przekazania przełożonym formularza dołączy do niego również mój opis tego, czym jest DM1, który wyślę jej mailem.
Przygotowałem więc trzystronicowy opis, w tym opis wszystkich czynności, które musi wykonywać osoba sprawująca opiekę (zasadniczo wspomniana ustawa uzależnia to, czy przyznać świadczenie i w jakiej wysokości, właśnie od liczby czynności opiekuna), oraz opowieść o tym, czym jest cukrzyca. Było dla mnie jasne, że nawet lekarz orzecznik niekoniecznie musi rozumieć istotę problemu. Już nieraz przekonaliśmy się, że lekarzom innych specjalności coś takiego jak DM1 nic nie mówi. Poza tym kim jest lekarz orzecznik? To musi być ktoś, kto tak nie nadaje się do praktyki, że nie pracuje nawet jako lekarz rejonowy.
Rezultatem, po długim okresie rozpatrywania, było przyznanie przynajmniej najniższego świadczenia w wysokości 3000,-. A więc zwycięstwo. Świadczenie wprawdzie nawet w przybliżeniu nie pokryje niezbędnych kosztów, ale zwycięstwem jest to, że partnerka nie musi sama opłacać składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, skoro nie ma możliwości chodzić do pracy.
(O cenach niezbędnych materiałów i taktyce kasy ubezpieczenia zdrowotnego następnym razem ... znów w poniedziałek, o 16:35 jak zawsze)
To pisał RIK w czasach, gdy powstawał pierwotny blog, nie wszystkie informacje wytrzymują konfrontację z obecną wiedzą.