Cykl Diagnoza DM1, którego pierwszą część właśnie otworzyliście, będzie opowiadał o tym, jak moja wówczas trzyletnia córeczka zachorowała na cukrzycę pierwszego typu, zwaną też moczówką cukrową, alias diabetes mellitus, oznaczaną również DM1, dawniej także IDDM (inzulin-dependant diabetes mellitus). Historia obejmie początek i przebieg choroby, opowiem o samej chorobie, perspektywach na przyszłość, doświadczeniach z placówkami medycznymi i innymi instytucjami, a nie pominę też takich hitów jak wizyta pracownicy socjalnej (którą nazywamy Kostuchą), przeprowadzającej wywiad w miejscu zamieszkania w celu zweryfikowania wniosku o świadczenie socjalne. Może dla niektórych z was będzie to nudna historia, ale postaram się ożywić ją jakimś żartem, jeśli znajdzie się na niego miejsce. Tylko u nas na tę chorobę cierpi około 2000 dzieci, a mimo to świadomość jej istnienia nie jest zbyt duża. Może również dlatego zdecydowałem się opowiedzieć tę historię, bo najczęstszą reakcją otoczenia jest:

Cukrzyca? To luz, moja babcia też ją miała ...

Różnicę między DM1 a DM2 wyjaśnię w którymś z kolejnych odcinków. Ale teraz możemy już podnieść kurtynę, zadzwonić dzwonkiem i zacząć ...

Za dziewięcioma górami, dziewięcioma rzekami i dziewięcioma lasami żyła sobie mała Sárinka. Dziewczynka wprawdzie przyszła na świat przez cesarskie cięcie z powodu braku miejsca w lekko zdeformowanej macicy swojej mamy (P.S. cesarskie cięcie, mimo pewnego słownego podobieństwa do ciasta, nie jest wyrobem cukierniczym, a zatem nie ma absolutnie żadnego związku z cukrzycą), niemniej urodziła się zupełnie zdrowa i aż do trzeciego roku życia wszystko na to wskazywało. Sárinka jest żywym, rozumnym dzieckiem i podobnie jak większości rodziców długo nie przyszło nam do głowy, że w ogóle coś się dzieje.

Przełom nastąpił krótko po Bożym Narodzeniu 2007, kiedy Sárinka zachorowała. Poważniejsze przeziębienie albo grypa objawiały się czterdziestostopniową gorączką, która nie chciała ustąpić, a właściwie po paru dniach znów wracała. Lekarze przepisali standardowe leczenie farmakologiczne i po ponad tygodniu choroba jednak ustąpiła. Jak to przy wysokiej gorączce bywa, lekarze radzą zwiększyć nawodnienie i nakłaniać dziecko do picia. Podczas gdy do tej pory Sárinka zasadniczo odmawiała picia (choć od maleńkości, jeśli już piła, to tylko wodę, sama nawet nie chciała żadnych słodkich napojów) i bardzo trudno było ją namówić, żeby cokolwiek wypiła, podczas tej choroby nastąpił zwrot i sama chętnie piła na potęgę. Na tym etapie, podczas gorączki, cieszyliśmy się, że wreszcie pije. Oczywiście jednocześnie często chodziła też do toalety, ale to przy przeziębieniu normalne, więc nadal żadnych wątpliwości.

Sára wyzdrowiała i nie wykazywała żadnych oznak, które by nas niepokoiły, może poza tym, że to picie jej zostało, a na noc znów musieliśmy zakładać pieluchę. Ale z tego picia nadal się cieszyliśmy. W kolejnych tygodniach zaczęły jednak podstępnie pojawiać się objawy choroby, których wciąż jeszcze ani trochę nie dostrzegaliśmy. Były to stopniowo narastające zmęczenie, niechęć do spacerów i ogólnie do aktywności fizycznej oraz sporadyczna skrajna drażliwość. Ale wciąż wszystko w takiej postaci, która w ogóle nie dawała powodu, by myśleć o jakiejś chorobie.

Mgliście przypominam sobie chwilę, z której wtedy się śmialiśmy, ale gdy wspominałem ją parę dni później, ciarki przechodziły mi po plecach. Rąbałem w ogrodzie drewno, a Sárinka chciała pomóc mamie załadować porąbane polana do kosza. Podała jej dwa polana, a przy trzecim westchnęła, że ciężkie i że już nie da rady. Wyglądało to zabawnie ... ale ona naprawdę nie dawała rady ... później wyjaśnię dlaczego ...

Nadszedł przełomowy weekend, kiedy wyjeżdżaliśmy do moich rodziców do Czech Południowych. Sárince od małego robiło się w samochodzie niedobrze, więc podróż na odległość niecałych 100 km zwykle przebiegała bardzo spokojnie, z kilkoma postojami na zaczerpnięcie świeżego powietrza. Tym razem musieliśmy dodatkowo nadłożyć drogi i zatrzymać się u stolarza, który robił nam meble kuchenne. W drodze od stolarza, kiedy do rodziców zostało już tylko jakieś 12 km, Sárince zachciało się do toalety. Nie chciała się zatrzymywać, mówiąc, że zaraz będziemy na miejscu i że wytrzyma. Jej ulubionym filmem były wtedy animowane Auta (Cars) Disneya, więc zaczęła mówić: "Tatuś pojedzie szybko i niedługo będziemy u dziadka. Wygramy ten wyścig". Oczywiście wcale się nie ścigałem i po przejechaniu kolejnych dwóch wiosek Sárinka stwierdziła z rezygnacją: "Tak sobie myślę, że chyba nie wygram tego wyścigu". I od razu zatrzymaliśmy się na siusiu. Nigdy wcześniej nie zdarzyło się, żeby po wysiusianiu się przed podróżą nie wytrzymała aż do rodziców. To były już sygnały, które mogliśmy zauważyć ...

Ten weekend jednak wszystko zmienił. Sárinka była coraz bardziej zmęczona. Planowaliśmy z dziadkiem i babcią, że w sobotę wybierzemy się na pobliską wieżę widokową na jednym ze wzgórz w okolicznych lasach. (Tak oto Sára stała się później zapaloną turystką odwiedzającą wieże widokowe, ale o tym będą artykuły w dziale Wycieczki z dziećmi). Ale Sárinka nagle była strasznie zmęczona. Myśleliśmy, że bierze ją jakaś "konwencjonalna" choroba. Moi rodzice też zauważyli, że pije więcej niż normalnie i często siusia. Zaczęło nas to gryźć. Wieczorem nagle zwymiotowała. Potem jednak poczuła się lepiej i zasnęła. W niedzielę wróciliśmy do domu i zaczęliśmy uważniej obserwować Sárę. Pierwsze pytanie brzmiało, ile tak naprawdę wypija. Ponieważ w ciągu dnia miała kilka szklanek i kilka buteleczek, które rozmaicie uzupełnialiśmy, niełatwo było zmierzyć ilość. W poniedziałek moja partnerka dolewała wodę z jednej butelki i ustaliła, że mała wypija dziennie ponad 2,5 litra wody. To już dawało do myślenia. Usiedliśmy do internetu i zaczęliśmy szukać objawów. Niestety wszystko wskazywało właśnie na cukrzycę. Jeszcze wieczorem pojechałem do apteki zapytać, czy mają paski testowe do oznaczania ilości cukru i ciał ketonowych w moczu ... niestety nie mieli i nie byli też szczególnie pomocni.

Zadzwoniłem więc do kolegi, którego cukrzyca zaskoczyła cztery lata wcześniej, kiedy był kilka lat po wieku chrystusowym, omówiłem z nim sytuację i zapytałem, czy jechać do lekarki, czy nie. Teraz już przecież wiemy, ale Sára wcale nie wyglądała na chorą. Kolega zdecydowanie zalecił wizytę u lekarki.

Ruszyliśmy z samego rana (Sára ma lekarkę rejonową w miejscu urodzenia swoim i swojej mamy — czyli w Pradze). Pielęgniarka pyta: "Co was sprowadza?"

"Przychodzimy z podejrzeniem cukrzycy" — od razu wyskoczyłem z diagnozą, a także z buteleczką przygotowanego porannego moczu. Lekarka dopytała jeszcze o objawy, a tymczasem pielęgniarka zanurzyła pasek testowy w próbce.

"Pani doktor, ma tu cukier i ciała ketonowe, w ogromnych ilościach" — oznajmiła bezlitosny fakt, którego wprawdzie się spodziewaliśmy, ale sami wiecie, nadzieja umiera ostatnia.

"To proszę jechać prosto do Motola, mają tam specjalistyczny oddział, podłączą ją do kroplówek, tu jest wynik badania" — pani doktor podała ostemplowaną kartkę, która ostatecznie pogrzebała wszelkie nadzieje na fałszywy alarm.

W drodze do samochodu moja partnerka płakała.

Ciąg dalszy następnym razem

Kolejne części już na blogu: kliknijcie tutaj: (https://mykorik.cz/sekce/rik/)

Ten tekst RIK napisał w czasach powstawania pierwotnego bloga, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.