Osie gniazda składają się z biszkopta, na którym stoją, ciasta tworzącego korpus oraz nadzienia. Korpus może mieć wiele wariantów, my przedstawimy dwa – kakaowy i migdałowy. Zamiast migdałów można zrobić kolejny wariant z orzechów laskowych lub włoskich.
Czego będziemy potrzebować:
Korpus czekoladowy:
100 g masła
160 g biszkoptów
4 łyżki kakao (jak najlepszej jakości)
60 g cukru pudru
4 łyżki czeskiego rumu tuzemskiego
Korpus migdałowy:
100 g masła
90 g biszkoptów
70 g mielonych migdałów
60 g cukru pudru
4 łyżki czeskiego rumu tuzemskiego
Nadzienie:
3 żółtka
100 g masła
50 g drobnego cukru kryształu
1 laska wanilii
3 łyżki rumu
Do złożenia:
foremka do osich gniazd
miseczka drobnego cukru kryształu do wysypania foremki
biszkopty na spód
Zaczniemy od nadzienia, bo przed użyciem musi nam porządnie stężeć. Masło (prosimy Was, w całym poniższym przepisie (i na całym blogu) obowiązuje zasada, że masło to masło. Hera nie jest masłem!) wkładamy do rondelka i powoli roztapiamy na małym ogniu.
Laskę wanilii bourbon rozcinamy i nożem zeskrobujemy ziarenka.
Ziarenka wanilii mieszamy z roztopionym masłem i przez krótką chwilę podgrzewamy, cały czas mieszając. Nie chcemy przypalić masła, chcemy tylko, żeby uwolniły się smak i zapach wanilii. Następnie zdejmujemy z ognia i odstawiamy w chłodne miejsce.
Teraz zabieramy się za ciasto na korpus. Opisywany przepis dotyczy korpusu kakaowego. Okrągłe biszkopciki dla dzieci rozdrabniamy w blenderze na proszek.
Wsypujemy do miski, dodajemy cukier, kakao i rum ...
... i zagniatamy ciasto.
Korpus migdałowy robi się podobnie, rozdrabniamy migdały, ...
... i wrzucamy je na suchą patelnię, żeby je uprażyć.
Trzeba robić to powoli i ostrożnie, mieszając lub podrzucając, żeby nie przypalić migdałów. Gdy tylko poczujemy zapach migdałów, możemy przestać. Następnie trzeba pozwolić migdałom ponownie ostygnąć. Resztę ciasta migdałowego robimy tak samo jak kakaowe, tylko z odpowiednich składników, patrz wyżej.
Teraz nasze masło waniliowe już ostygło, więc dokończymy nadzienie. Trzy żółtka ucieramy z cukrem.
Następnie mieszamy je z masłem waniliowym, uzyskując kremową konsystencję. Przekładamy masę do szprycy i odstawiamy w chłodne miejsce.
Jeżeli ciasto jest zbyt miękkie, również najpierw je schładzamy. Przygotowujemy foremki, do miseczki wsypujemy drobny cukier kryształ, a do kolejnej biszkopty, których będziemy potrzebować jako podstawy. Wsypujemy je do miseczki, bo łatwiej nam je brać do ręki niż z torebki. Przygotowujemy też nóż stołowy do odcinania nadmiaru ciasta.
Zanim zaczniemy, raz wpychamy ciasto do suchej foremki (moglibyśmy ją też posmarować masłem, ale babcia uczyła nas tak). Potem z powrotem wydłubujemy ciasto. Foremka się w ten sposób natłuściła i cukier będzie się w niej trzymał.
Foremkę „zanurzamy” w miseczce z cukrem i dokładnie wysypujemy ją cukrem, po czym wysypujemy cukier z powrotem. Przywrze do wnętrza foremki i pomoże nam potem łatwiej wybić gotowe gniazdo.
Do foremki wciskamy ciasto, najlepiej małymi porcjami, porządnie je ubijając. Pośrodku robimy małym palcem lub końcem drewnianej łyżki otwór na nadzienie.
Następnie nożem stołowym, kolistym ruchem od środka na zewnątrz, odcinamy nadmiar ciasta, który odkładamy z powrotem i możemy ponownie wykorzystać.
Szprycą napełniamy kremem. Nie dajemy go zbyt dużo, żeby później nie wypływał dołem, bo gniazda byłyby niepotrzebnie upaćkane.
Przykładamy i dociskamy biszkopt, na którym potem będzie stało gniazdo.
Na koniec wyjmujemy gniazdo z foremki, najlepiej nad deską: chwytamy foremkę palcami, niezbyt wysoko nad deską, i z umiarkowaną siłą uderzamy o deskę dolną częścią dłoni. Następnie ponownie wysypujemy foremkę cukrem i robimy kolejne gniazdo.
Gotowe gniazda przechowujemy w chłodnym miejscu i nie martwimy się o trwałość, bo na pewno znikną jako pierwsze.
Niektórzy jeszcze zanurzają gniazda w czekoladzie, ale my jakoś przyzwyczailiśmy się do takich. Z czekoladą wydają nam się już takie przekombinowane.
Smacznego.
RIK pisał to w czasach, gdy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.