Nie wyobrażajmy sobie pod tym przepisem tradycyjnej czeskiej kartoflanki. To wprawdzie zupa z ziemniaków, ale trochę innego rodzaju. W oryginale Zdeněk Pohlreich robi ją ze świeżymi, podsmażonymi borowikami i bardzo ją polubiliśmy, ale dzisiaj podkręcimy ją suszonymi podgrzybkami. Wierzymy, że i tak nam zasmakuje.
Już nawet nie pamiętamy, gdzie znaleźliśmy przepis na sałatkę z rukoli z gruszkami, ale po tym, jak zrobiliśmy ją po raz pierwszy, a potem kilka razy zapomnieliśmy przepis i opracowaliśmy go na nowo, dodając trochę własnej inwencji, stała się u nas całkiem popularna. To prawda, że na pierwszy rzut oka użyte składniki do siebie nie pasują, ale nie dajmy się zniechęcić, efekt jest naprawdę smaczny.
Dziś zabraliśmy się za kolejne klasyczne danie. Po prostu wkurza nas, że czy przyjdę do jadłodajni zwanej pizzerią x.y. w Czechach, czy choćby w Paryżu, pod nazwą Spaghetti Carbonara przynoszą nam rozgotowane spaghetti z wędliną, pływające w śmietance. A przecież to danie dość proste, a przy tym bardzo smaczne.
Dawno temu mama znalazła w jakiejś książce albo kalendarzu, albo już nie pamiętamy gdzie, przepis na podobno szwajcarską potrawę o nazwie Kostki chleba z serem. Spróbowała ją przygotować, było to proste i wszystkim nam smakowało. Oczywiście jako sera użyła wtedy edamskiego. Nawet nie wiemy dlaczego, ale nagle przypomnieliśmy sobie ten przepis i nabraliśmy ochoty na to danie. Najpierw pogrzebaliśmy w Google, próbując znaleźć oryginalną recepturę. Bez powodzenia. Jeśli ktoś zna tę potrawę w oryginale, chętnie dowiemy się o niej więcej w komentarzach.
Kolejne lekkie, smaczne danie, które nie tylko syci, ale też zaskakująco dobrze smakuje. To znów przepis zaczerpnięty od Zdeňka Pohlreicha. Kiedy po raz pierwszy przygotowaliśmy go w domu na próbę, zaskoczył zarówno nas samych, jak i naszych najbliższych i już zyskał stałe miejsce w naszym domowym menu. Proste i smaczne. A jeśli w ogóle można użyć słowa sexy w odniesieniu do jedzenia i jego smaku, to ta sałatka właśnie taka jest.
Kurczak (nie daj Boże kura) w sosie paprykowym (u nas w domu mówiło się w śmietanie) to danie, które niektórzy z nas być może pamiętają jako koszmar ze szkolnej stołówki lub innej jadłodajni z tacami (z pewnością szerokim łukiem ominiemy trójsalmonellową tuczarnię świń "U Toušků" w Písku). Z drugiej strony inni pamiętają przysmak, który robiła mama albo babcia. My weźmiemy przepis Z. Pohlreicha, odrobinę go zmodyfikujemy, a jako dodatek podamy kolorowe kokardki z semoliny.
W poprzednim artykule z cyklu Amatorska Gastronomia RIKa przygotowaliśmy wszystkie składniki na lasagne alla bolognese, a dziś naprawdę się za nie zabierzemy. W tej części przygotujemy też trzy porcje dla Sárinki z cukrzycą, żeby nie była poszkodowana.
W dzisiejszym odcinku przygotujemy wszystkie składniki potrzebne do Lasagne alla bolognese. Aby zrobić oryginalną włoską lasagne, będziemy potrzebować ragù bolońskiego (sugo bolognese), sosu pomidorowego (sugo pomodoro) i beszamelu (basciamella). Korzystamy z przepisów Emanuela Ridiego, jednak zmieniliśmy niektóre proporcje, aby uzyskać bardziej zrównoważony smak.
Ten rok to niemal niekończący się sezon grzybowy. Zamrażarka nam pęka w szwach, szafa jest pełna suszonych grzybów posegregowanych według przyszłego zastosowania — borowiki szlachetne, lejkowce, mieszanka grzybów borowikowatych (maślak, koźlarz babka, koźlarz czerwony, maślak dęty, podgrzybek zajączek, maślak pstry), uszaki itd. Ale najwięcej w tym roku obrodziło właśnie podgrzybków brunatnych, zwanych w Czechach suchohřib lub panský hřib. Zrobiliśmy eksperyment i do kremowej zupy czosnkowej Pohlreicha dodaliśmy suszone podgrzybki. Podgrzybek brunatny nie dominuje smakiem i nie sprawdziłby się jako główny składnik zupy. Ale w kremowej zupie czosnkowej pięknie gra drugie skrzypce w tle.
Nie mamy nic przeciwko typowemu czeskiemu knedlikowi drożdżowemu, ale jeśli tylko się da, chętnie wybieramy też różne inne knedliczki. Poza tym nasza mała Sárinka ma cukrzycę DM1, więc gotowanie bywa trudniejsze, bo prawdziwego knedlika mogłaby spróbować najwyżej ze dwa kęsy na widelcu. Nam pozostałym też smakuje, jednak ten przepis jest w wersji DIA.
Niedawno na blogu Davida Plačka odkryliśmy przepis na jajecznicę. Zainspirowało nas to i postanowiliśmy pokazać jajecznicę z naszej kuchni. Pod pojęciem jajecznicy każdy wyobraża sobie coś innego. My osobiście wolimy wersję z cebulką i boczkiem i spróbowaliśmy dopracować ją nieco bardziej, niż zwykle się to robi. Spróbujmy, a zobaczymy.
Wiele „lokali gastronomicznych” ma w swoim menu sałatkę Cezar, najczęściej pizzerie i włoskie restauracje. Mało gdzie jednak dostaniemy prawdziwego Cezara, dość często jest to sałata lodowa z jakimś majonezowym dressingiem o mdłym kolorze i kiepskim smaku. Przyjrzyjmy się temu klasycznemu przepisowi nieco dokładniej i przygotujmy ten przysmak sami w domu, i to lepiej. Zaczniemy od krótkiej opowieści o pochodzeniu dania.