Najpierw coś o korzeniach tego dania. Na sposób Carbonara (w tłumaczeniu na polski oznacza węglarskie lub po węglarsku) przygotowuje się najczęściej spaghetti, ale również inne rodzaje makaronu (fettuccine, rigatoni, etc). Jeśli chodzi o oryginalny włoski przepis, podstawą są, oprócz makaronu, jajka (czasem używa się tylko żółtek, kiedy indziej całych jajek, a czasem mieszanki jednych i drugich), jakiś rodzaj włoskiego boczku lub słoniny (guanciale – podobno najbardziej tradycyjne, ewentualnie pancetta lub jakaś włoska słonina), ser pecorino romano, oliwa lub masło i grubo mielony czarny pieprz. Tak wygląda podstawowa włoska wersja. Na temat pochodzenia przepisu krąży wiele domysłów, od pomysłu, że Spaghetti Carbonara były potrawą górników wydobywających węgiel, przez przekonanie, że grubo mielony pieprz na wierzchu nadaje im węglarski wygląd, aż po różne inne, mniej prawdopodobne legendy. Faktem jest, że przepis szybko znalazł swoje miejsce w Stanach Zjednoczonych, a następnie na całym świecie, ale w nieco zmienionej wersji.
Tą zmianą jest śmietanka. We włoskiej kuchni śmietanka jest mniej więcej wyjątkiem, jednak Spaghetti Carbonara, tak jak rozumie się je dziś w USA, Francji, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii czy nawet Rosji (zwłaszcza w Moskwie), ma wśród głównych składników, oprócz makaronu, żółtka i pieprzu, śmietankę, a zamiast sera Pecorino Romano często używa się parmezanu.
Dziś wypróbujemy obie wersje klasycznego dania, a potem możemy w domu zagłosować, który przepis jest lepszy. :)
A więc najpierw składniki potrzebne do obu wersji:
Na Spaghetti Carbonara (włoskie) na 2 porcje będziemy potrzebować:
180g spaghetti (najlepiej z semoliny)
50g włoskiego sera Pecorino Romano, drobno startego
1 jajko
2 żółtka
125 g guanciale lub pancetty
oliwa, sól, świeżo i grubo mielony czarny pieprz
A teraz wersja amerykańska (która w skrajnych przypadkach może zawierać nawet pieczarki), na te same dwie porcje ma następujący skład:
180g spaghetti
50g włoskiego sera Parmigiano Regiano
2 żółtka
200ml śmietanki
125 g guanciale lub pancetty
oliwa, sól, świeżo i grubo mielony czarny pieprz.
(Nasz ulubieniec Zdeněk Pohlreich podaje w książce Bravo šéfe również dość pokaźną ilość bulionu, ale próbowaliśmy i w rezultacie śmietanka nam się zwarzyła. Albo to literówka, albo brakuje części opisu przygotowania, ale nie mogę tego jednoznacznie polecić).
Dziś przygotujemy obie wersje jednocześnie (włoską zjemy na kolację my, a Sárinka, nasza droga przyjaciółeczka, nie lubi pecorino, więc zrobimy jej wersję „amerykańską”).
Mamy szczęście, bo podstawa będzie ta sama. Podsmażyć pancettę.
Oczyszczamy pancettę, jeśli miała skórę, odcinamy ją i dajemy na drzewo sikorkom, a resztę kroimy w drobną kostkę. Czasem można też spotkać wąskie lub szersze paseczki, ale my nie będziemy leniwi.
Do rondelka wlewamy trochę oliwy lub wkładamy masło i podsmażamy pancettę. Czasem jest na tyle tłusta, że dodatkowa oliwa nie jest nam szczególnie potrzebna.
Podsmażamy ją lekko na chrupko.
Teraz do wersji włoskiej wbijamy jedno całe jajko i dwa żółtka.
Jajko i żółtka mieszamy trzepaczką i dosypujemy ser, który również mieszamy.
Większość powinna się bez problemu rozpuścić.
Możemy od razu grubo zmielić czarny pieprz i lekko posolić. Pamiętajmy, że ser jest słony, pancetta jest słona i spaghetti też gotuje się w osolonej wodzie. Więc z solą bardzo ostrożnie.
Teraz jeszcze wersja amerykańska. Żółtka mieszamy ze śmietanką i wsypujemy ser. Tak jak we włoskiej wersji rozcieramy trzepaczką i możemy doprawić pieprzem lub solą.
W międzyczasie wstawiliśmy wodę w odpowiednio dużym garnku, porządnie ją osoliliśmy i dodaliśmy odrobinę oliwy, żeby spaghetti się nie sklejało. Gdy woda zacznie wrzeć, wkładamy spaghetti. Zgodnie z czasem zalecanym na opakowaniu gotujemy al dente (na ząb). Czyli tak, żeby nitka spaghetti była miękka na zewnątrz, a w środku jeszcze lekko twarda.
Gdy spaghetti jest gotowe (próbujemy na bieżąco), bez zbędnych ceregieli odcedzamy je i dodajemy do garnka z podsmażoną pancettą (u nas mamy dwa garnki, jeden na wersję włoską, drugi na amerykańską).
Podgrzewamy na palniku do wrzenia i w obu wersjach dolewamy sos.
Tak to wygląda w wersji włoskiej... powoli gotujemy i mieszamy, żeby jajko nie ścięło się w grudki jajecznicy, tylko pięknie oblepiło spaghetti.
Gotujemy, aż płyn odparuje, a spaghetti pozostanie oblepione sosem.
Z wersją amerykańską czeka nas dokładnie to samo. Powoli mieszać i gotować, aż śmietanka odparuje, a makaron pozostanie oblepiony sosem.
A kiedy jest gotowe, nakładamy na talerz i jeszcze grubo mielimy na wierzch czarny pieprz. Włoska wersja życzy smacznego.
Amerykańska również.
Najważniejsze to nie pozwolić spaghetti pływać w sosie (najczęstszy błąd w restauracjach), tylko pozwolić sosowi odparować i przylgnąć do spaghetti.
No, skoro my w domu już to umiemy, może z czasem nauczą się też w tych restauracjach. Życzymy wszystkim smacznego.
To pisał RIK w czasach, kiedy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.