Coolajda, jedna z moich absolutnie najulubieńszych zup, w tej wersji od Jirki Štifta, którą ma chyba od Zdeňka Pohlreicha, gdy ten był jego szefem w Alcronie. Początek to właściwie velouté, warunkiem odpowiedniej kremowości jest dostatecznie długie gotowanie tej bazy z liściem laurowym i zielem angielskim, co najmniej 20 min, ale znacie Merlina, on by powiedział Nemowi, że czasem nie zaszkodzi gotować tego powoli nawet 40 min, prawda?

Potem odcedza się cebulkę wraz z przyprawami, a do zupy dodaje ziemniaki i grzyby. Dzisiejsza wersja jest z kurkami, gotowałem je osobno, bałem się, żeby po dodaniu octu nie zgorzkniały. Wywar z nich jednak zredukowałem i dodałem później. Kiedy ziemniaki są dokładnie takie, jak trzeba, dodaje się ocet, i to nie tylko łyżkę. Octem zatrzymacie gotowanie ziemniaków. Wystrzegajcie się dodawania octu, jeśli ziemniaki nie są jeszcze ugotowane, bo potem już nigdy by Wam nie zmiękły i zostałyby surowe.

Ocet równoważy się cukrem. Żeby smak był właściwy, potrzeba naprawdę dość dużo octu i dość dużo cukru. A także dość dużo soli. Cały ciężar tej zupy opiera się na równowadze słodkiego, kwaśnego i słonego, podobnie jak w kuchni tajskiej.

Ocet trzeba wygotować, dopiero potem możecie dodać śmietankę, inaczej mogłaby się zwarzyć. Cały czas próbujcie, ma być kwaskowato, śmietankowo jedwabiście, z przejściem w słodycz.

Kiedy wszystko jest gotowe, dopiero po wyłączeniu kuchenki dodajcie pokrojony świeży koperek, dużo koperku, kilka gałązek możecie zostawić do dekoracji.

Do tego należy się też jajko, czy to w koszulce, czy na półtwardo, zdecydowanie nie tak overcooked jak moje dzisiaj ... po prostu za dużo pracy, za mało rąk, a głowa już powolna. O świeżo mielonym czarnym pieprzu chyba nawet nie muszę przypominać. No to niech Wam idzie.