Do zrobienia szynki potrzebujemy przede wszystkim tzw. „szynkowaru”. Przy odrobinie wysiłku można kupić nowy, ale jeśli poszperamy w spiżarni u babci, na pewno go tam znajdziemy.
My też taki odziedziczyliśmy i długo leżał sobie w szafie. Odkąd ugotowaliśmy pierwszą szynkę, już nie zdąży się zakurzyć. A przecież przygotowanie jest tak proste, że prościej już się nie da, nie musimy się niczego bać, jedynym warunkiem jest przestrzeganie właściwej procedury, ale od tego mamy ten blog, żeby ktoś za nas zbadał te ślepe uliczki.
Czego będziemy potrzebować:
900 g piersi z indyka
100 ml wody
20 g pragandy (Praganda to tzw. azotynowa mieszanka peklująca, zwana też solą masarską lub peklosolą, czyli mieszanka zwykłej soli (chlorku sodu) i tak demonizowanego azotynu sodu, a więc pomocnika o numerze E250. Nie chcemy tu twierdzić, że jest to nieszkodliwy pierwiastek, ale możemy być pewni, że zawierają go absolutnie wszystkie wyroby wędliniarskie, więc nieużywanie go do domowej szynki jest po prostu offtopic. Jeśli naprawdę z jakichś religijnych powodów nie chcemy dodać azotynu, użyjemy tylko soli i szczypty cukru, ale nie możemy oczekiwać, że szynka będzie miała różowy kolor. Będzie prawie równie dobra i będzie miała blady kolor gotowanego mięsa.)
Mięso oczyszczamy, starannie usuwamy wszystkie ścięgna i błony, kroimy na kawałki, które nie muszą być koniecznie zupełnie malutkie. Celowo pobawimy się różnymi wielkościami i zobaczymy efekt. My wolimy kawałki wielkości około 4 cm.
Dodajemy pragandę i wodę.
Teraz przychodzi nieprzyjemny etap. Mięso trzeba powoli mieszać przez pół godziny. Możemy użyć robota z mieszadłem do ciasta i włączyć najwolniejsze obroty albo po prostu usiąść, wziąć na kolana garnek i dużą drewnianą łyżkę i zafundować sobie 30 minut treningu. Mięso wchłonie wodę, a cała masa stanie się plastyczna.
Do szynkowaru wkładamy folię spożywczą lub cienki woreczek polietylenowy.
Powoli wkładamy mięso i w miarę możliwości jak najmocniej je ubijamy.
Kiedy wszystko jest już w środku, ponownie porządnie ubijamy, przykrywamy wiekiem, zakładamy sprężynę i zabezpieczamy u góry trójkątną nakrętką. Teraz odstawiamy na 24 lub 48 godzin w chłodne miejsce. Tego etapu, podobnie jak wcześniejszego trzydziestominutowego mieszania, zdecydowanie nie skracamy, bo odbije się to na efekcie.
Kiedy minie dzień lub dwa, nastawiamy wodę w dużym garnku. Wcześniej sprawdzamy jej poziom, żeby po włożeniu szynkowaru woda nie przelała się do środka. (Jeśli mamy nowy szynkowar, który umożliwia gotowanie przy całkowitym zanurzeniu, nie ma to znaczenia.) Podczas gotowania szynki najważniejsze jest utrzymanie właściwej temperatury, czyli między 72 a 79 °C. W żadnym wypadku temperatura nie może wzrosnąć powyżej 80 °C, bo wtedy mięso się ugotuje i możemy je dać psu. Gorąco polecamy wspomóc się termometrem z sondą, który widać na zdjęciach przedstawiających kolejne etapy na końcu artykułu. Ten cyfrowy pozwala ustawić alarm, gdy temperatura osiągnie maksimum. Najpierw więc nastawiamy wodę. Gdy osiągnie 76 °C, wkładamy szynkowar.
Zmniejszamy moc palnika do dolnej jednej trzeciej, ponownie umieszczamy termometr i gotujemy 2,5 godziny. Im bardziej stałą temperaturę uda nam się utrzymać, tym lepiej. A przede wszystkim stale w zakresie 72–79 °C. To zdecydowanie najważniejszy punkt całego procesu. Gdy tylko przekroczymy temperaturę i ugotujemy szynkę, nawet teoretycznie nie będzie przypominała szynki.
Gotujemy, gotujemy, ciągle gotujemy :)
Kiedy upłynie wyznaczony czas, wyjmujemy szynkowar i odstawiamy w chłodne miejsce, min. na pół dnia. Jasne, jesteśmy strasznie ciekawi, już, już chcielibyśmy spróbować, więc nie wytrzymujemy, otwieramy wcześniej i szynka się rozpada. Za pierwszym razem każdy tak robi ;) Więc nie, w chłodne miejsce, do lodówki i czekamy do następnego dnia.
Jeśli naprawdę wytrzymamy nawet cały dzień, możemy wyjąć szynkę z szynkowaru, będzie się trzymała w całości i da się kroić takie piękne i doskonale smakujące plasterki, jakie widzimy na zdjęciu tytułowym.
Smacznego.
RIK pisał to w czasach, kiedy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.