Kliknij, aby przeczytać 1. część historii (Jak trzyletnia Sára zachorowała na cukrzycę)
Kliknij, aby przeczytać 2. część historii (Motol)
Kliknij, aby przeczytać 3. część historii (Insulina)
Kliknij, aby przeczytać 4. część historii (Insulinowa terapia zastępcza)
Kliknij, aby przeczytać 5. część historii (W domu po powrocie ze szpitala)
Kliknij, aby przeczytać 6. część historii (Karuzela hipoglikemii i hiperglikemii)
Kliknij, aby przeczytać 7. część historii (Pierwsze tygodnie w domu, remisja, jadłospis)
Kliknij, aby przeczytać 8. część historii (Hemoglobina glikowana HbA1c)
Kliknij, aby przeczytać 9. część historii (Ciała ketonowe, insulina, zapomniana insulina)
Kliknij, aby przeczytać 10. część historii (Epidemiologia cukrzycy typu pierwszego)
Kliknij, aby przeczytać 11. część historii (Jak przyszła do nas Kostucha)
Już w poprzedniej części wspominaliśmy, że choroba taka jak cukrzyca, oprócz mnóstwa czynności nieznanych zdrowemu człowiekowi, jest wymagająca między innymi ze względu na konieczność korzystania z najróżniejszych akcesoriów.
Najbardziej podstawowym z nich jest oczywiście glukometr, urządzenie, które daje diabetykowi informację zwrotną na temat leczenia - czyli informuje o aktualnej glikemii. Oczywiście idealnie byłoby mieć taką wiedzę nieprzerwanie przez cały dzień, ale to nie jest takie proste. Istnieją wprawdzie urządzenia, które coś takiego umożliwiają, ale zawsze mają pewne minusy. W USA można na zalecenie lekarza dostać urządzenie zwane Gluco-Watch - czyli taki zegarek na rękę, który potrafi określać glikemię w sposób ciągły, dokonując pomiaru przez skórę. Istnieje kilka rozwiązań technicznych umożliwiających taki pomiar. Wadą jest to, że nawet producent nie chce certyfikować wskazań, ponieważ niekoniecznie muszą być dokładne, problem pojawia się zwłaszcza przy niższej temperaturze lub podczas pocenia się. Jednocześnie częstym skutkiem ubocznym jest zaczerwienienie lub podrażnienie skóry w miejscu kontaktu, więc osoby bardziej wrażliwe za długo tego urządzenia nie ponoszą.
Inną możliwością jest urządzenie, które podobnie jak pompa insulinowa ma czujnik, a właściwie raczej igłę, stale wkłutą w tkankę podskórną i mierzy glikemię praktycznie tak jak glukometr, bezpośrednio z krwi.
Dla trzyletniej dziewczynki żadna z tych alternatyw nie jest szczególnie odpowiednia, dlatego musimy zadowolić się klasycznym glukometrem. Tymczasem właśnie u małych dzieci glikemia ma tendencję do dużych wahań i regularne pomiary są konieczne. Sára potrafi wprawdzie powiedzieć, że ma za niski cukier, ale wiarygodność tych zgłoszeń jest daleka od stuprocentowej i na razie nie można się na nich miarodajnie opierać. Dorośli diabetycy potrafią już bez glukometru rozpoznać swój poziom cukru i jego rytm, więc niekoniecznie muszą mierzyć go tak często.
Jak wygląda taki pomiar glikemii? W zestawie jest zwykle nakłuwacz - igła, którą trzeba nakłuć palec. Urządzenie się naciąga, przykłada, naciska przycisk, igła wyskakuje i na palcu pojawia się kropelka krwi włośniczkowej (z naczynia włosowatego). Do glukometru jest wcześniej włożony pasek testowy, który przykłada się do kropelki, pasek ją zasysa, glukometr dokonuje analizy i wyświetla na ekranie liczbę.
A teraz przejdźmy do problemu - glukometr to fajna rzecz, na rynku jest kilka marek, większość służy bardzo podobnie, a większość łączy też strategia handlowa producentów. Chodzi o cenę pasków testowych. W zasadzie ogólnoświatowy kartel cenowy ustalił cenę opakowania z 50 paskami na 700,- Kč. Jeśli kupujecie bezpośrednio u dystrybutora, cena może być o trzy, cztery dziesiątki koron niższa, z kolei w niektórych aptekach może wzrosnąć nawet o 100 Kč.
Oznacza to więc, że cena jednego pomiaru (jednego paska) wynosi praktycznie we wszystkich glukometrach około 14,- Kč. Jeśli weźmiecie pod uwagę, że mierzymy Sárince cukier 7x dziennie - a jeśli w ciągu dnia między pomiarami wykazuje lub zgłasza hipo/hiperglikemię, to nawet częściej (powiedziałbym, że średnia wynosi 9 pomiarów na dzień) - wychodzi nam, lekko licząc, 126 Kč dziennie, a opakowań po 100 pasków zużywamy niemal 3 w miesiącu. Ubezpieczyciel zdrowotny wyraźnie sprzyja kartelowi cenowemu, pozwalając lekarzowi przepisać określoną liczbę pasków na rok - nie kwotę, za którą możemy kupić paski, ale ich liczbę. Chociaż dzieciom przysługuje ich więcej niż dorosłym, wystarcza to na około 6-7 miesięcy w roku, za pozostałe paski musimy oczywiście zapłacić sami.
Znalazłem jeden typ glukometru, do którego paski kosztują o jedną trzecią mniej, ale za to potrzebuje do pomiaru pięciokrotnie większej kropli krwi, a to przy małych, pokłutych paluszkach Sáry nie wydaje mi się korzystne.
Diabetycy zużywają również inne materiały, które na ogół refunduje ubezpieczyciel albo ich cena nie jest kluczowa, ale ze względu na koszt najważniejsze są właśnie paski i o tym chciałem dziś porozmawiać w nawiązaniu do poprzedniego artykułu o świadczeniach socjalnych. To, że produkcja i dystrybucja tych oraz wielu innych wyrobów medycznych jest bardzo lukratywna, jest jasne, w ogóle nie chciałbym spekulować, ile może wynosić rzeczywisty koszt wyprodukowania paska. Mam jednak bardzo dobre doświadczenia z krajowym dystrybutorem pasków do naszego glukometru, a jego pracownicy bardzo życzliwie wyszli mi naprzeciw.
Jeśli chodzi o kolejne części cyklu, teraz przed Bożym Narodzeniem nie mogę obiecać całkiem regularnej kontynuacji co tydzień, ale na pewno jeszcze coś Wam napiszę. Chciałbym wszystkim podziękować za mnóstwo miłych reakcji i odpowiedzi na te artykuły.
To pisał RIK w czasie powstawania pierwotnego bloga, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.