Dzielenie kurczaczka
Robimy zakupy w Makro (czego proszę nie traktować jako product placement), po prostu dlatego, że jedną z niewielu rzeczy, które opłaca się tam kupować, jest mięso. Takiego kurczaczka można tam dostać za znacznie ciekawsze pieniążki niż w Intersparze, Albercie, Tesco, Kauflandzie czy u większości rzeźników. Oczywiście prawdziwy smakosz będzie się upierał, że najlepiej sprowadzić sobie kurczaczka karmionego kukurydzą z ojczyzny drobiu, Francji, ale wciąż mówimy o rodzinnym gotowaniu, a na prawdziwie finezyjne danie wybierzemy się do uznanych mistrzów.
Takiego całego kurczaczka można kupić za grosze, a także wykorzystać w całości. Najpierw musimy go podzielić, co spróbujemy udokumentować w poniższym fotoreportażu. Jeśli robimy to po raz pierwszy, pewnie zajmie nam to kilka minut więcej, ale człowiek jest stworzeniem pojętnym. Wkrótce nabierzemy wprawy i naszego dziesiątego kurczaczka z pewnością podzielimy już w minutę.
Fot. 1: Kurczaczka dokładnie płuczemy i kładziemy grzbietem na desce.
Fot. 2: Najpierw odcinamy nogi. Unosimy udko i prowadzimy cięcie wzdłuż piersi do stawu biodrowego.
Fot. 3: Wyłamujemy staw, podcinamy go i prowadzimy cięcie dalej, wzdłuż kuperka ku tyłowi.
Fot. 4: Teraz zabieramy się za skrzydełka. My wolimy odciąć całe skrzydło od samego barku i całkowicie wytrybować piersi; druga możliwość to pozostawić ramię przy piersi i odciąć skrzydło w łokciu. Tniemy podobnie jak przy nodze, od spodu, unosimy skrzydło i wyłamujemy w stawie ...
Fot. 5: ... i odcinamy
Fot. 6: Gdy mamy już wycięte obie nogi i skrzydła, naszym kolejnym celem są piersi. Najpierw ściągamy skórę ...
Fot. 7: w górę, ku szyi, zdejmując ją z piersi.
Fot. 8: Potem prowadzimy cięcie jak najbliżej mostka (a właściwie chrząstki mostka w przypadku drobiu) i pilnujemy, żeby na korpusie zostało jak najmniej mięsa.
Fot. 9: Przecinamy w dół aż do czubka piersi i oddzielamy ją od otrzewnej.
Fot. 10: Oddzielamy pierś od ostatnich wolnych żeber i ostrożnie prowadzimy cięcie dalej w górę.
Fot. 11: Na koniec ostrożnie odcinamy górną część.
Fot. 12: Na zakończenie usuwamy ewentualny tłuszcz dookoła i uważamy na resztki obojczyka, które tak często znajdujemy w maszynowo dzielonych kurczakach sprzedawanych na części zamienne na styropianowych tackach.
Fot. 13: Dla hifistów można jeszcze wyciąć po dwie fasolki mięsa ukryte przy kręgosłupie w części lędźwiowej i piersiowej, są bardzo smaczne, ale mięsa jest tam niewiele. Przy większej liczbie kurczaków możemy więc odłożyć je na jakieś jedzonko z kawałków kurczaka albo na farsz mięsny, a jeśli dzielimy tylko jednego kurczaczka, poświęcimy je na lepszy bulion.
Fot. 14: To co nam zostało z kurczaczka: 2 nogi, 2 skrzydła, 2 piersi, odrobina mięska i korpus. To wszystko za parę groszy i chwilę czasu. A w ramach pracy domowej policzymy sobie, ile zapłacilibyśmy za te części zamienne pakowane osobno.
Wykorzystaliśmy więc kurczaczka w całości, oszczędzając przy okazji domowej skarbonce. Po podzieleniu zostały nam piękne, oczyszczone piersi, dwa udka, dwa skrzydła, jeśli jesteśmy hifistami, to także parę kawałków mięsa z grzbieciku, a potem reszta korpusu. Mięsko możemy upchnąć w zamrażarce, a korpus wykorzystamy na znakomity domowy bulion drobiowy, który jest podstawą mnóstwa sosów, zup i innych pyszności i który w pełni zastąpi wszystkie paskudne kostki maggi i podobne świństewka. Odkąd nauczyliśmy się tak postępować, bulion pyrka u nas w garnku niemal bez przerwy i nawet nie wyobrażamy sobie gotowania bez niego.
Bulion można oczywiście robić także z dowolnego innego mięsa, a poszczególne warianty omówimy w kolejnych częściach. Teraz kontynuujmy przygotowanie bulionu z kurczaka. Możemy do niego wziąć nie tylko korpus, lecz także dowolne inne resztki mięsa i kości, zupełnie nie boimy się używać choćby obranych kości z talerza po pieczonym kurczaczku czy innym mięsie.
BULION Z KURCZAKA
Bierzemy odpowiednio dużą brytfannę lub garnek, do których wkładamy kości kurczaka, korpusy albo inny materiał. Dodajemy oczyszczone, pokrojone warzywa: jedną średniej wielkości pietruszkę (korzeń), marchewkę, mniejszy seler, 2 łodygi selera naciowego, ćwierć pora i pomidor. Jedną średnią cebulę kroimy na ósemki razem z łupiną, łupina nada bulionowi ładny kolor. Czosnek — też może być w łupinie. Jeśli mamy tylko chiński, używamy całej główki, przekrawamy ją na pół, jeśli mamy czeski czosnek, wystarczą 2-3 ząbki. Co do naci, kupujemy warzywa korzeniowe na targu rolniczym i nać pietruszki oraz selera wykorzystujemy właśnie do bulionów, a z pietruszki wybieramy jeszcze osobno ładne listki i hyc z nimi do zamrażarki.
Brytfannę wkładamy do piekarnika, żeby wszystko podpiec, polecamy jakieś 150°C przez 45 - 60 min. Jeśli używamy pozostałości sosu z pieczenia i już upieczonego kurczaka (kości), zamiast tego postawilibyśmy ją na 15 min. na kuchence. Chodzi o to, żeby kości, mięso i warzywa podczas podpiekania uwolniły smak. Jak mówi nasz ulubieniec, pan Pohlreich (dalej zwany Zdeněček), kolor = smak. To oczywiście nie oznacza, że zabierzemy się za jakąś kremację, zrumienienie w zupełności wystarczy.
Potem stawiamy brytfannę / garnek na kuchence, zalewamy zimną wodą i dodajemy przyprawy (na dużą brytfannę, patrz zdjęcie (około 3l wody), używamy 2-3 liści laurowych, 3 ziaren ziela angielskiego, 10 ziaren czarnego pieprzu i 3-5 gałązek świeżego tymianku (lub mrożonego) — NIGDY, ale naprawdę NIGDY nie dodajemy suszonego z torebki. Jeśli nie mamy świeżego, olewamy tymianek, gówno się przecież stanie. Nać pietruszki i selera wkładamy również w tym momencie.
Zaczyna się czasochłonny proces tak zwanego pyrkania bulionu. Tak nazywamy proces, w którym grzejemy pod kotłem tylko bardzo delikatnie, tak że od czasu do czasu z głębi brytfanny przedziera się na powierzchnię duży bąbel. Po prostu mały ogień i dużo cierpliwości. Przez pierwsze pół godzinki do godzinki trzeba zachować czujność i chochlą albo innym skutecznym toolem zbierać z powierzchni tworzącą się pianę ze ściętego białka i tłuszczu. W takim bulionie może zostać odrobina tłuszczu — tłuszcz jest nośnikiem smaku, ale im mniej, tym lepiej, a już na pewno nie wyobrażamy sobie bulionu jako zupy gulaszowej z menu obiadowego U Reinerů (kto wie, ten wie, reszta niech się nie przejmuje).
Gdy przestanie się tworzyć kolejna piana, trzeba uzbroić się w cierpliwość i gotować bulion najlepiej 3-4 godziny, ale spokojnie można i 10. Od czasu do czasu sprawdzić i zazwyczaj dolać wody, bo ta oczywiście stopniowo odparowuje. Dla przyspieszenia można użyć szybkowaru, ale trudniej w nim dopilnować powolnego gotowania, a w ogóle to takie trochę obciachowe.
Kiedy bulion jest gotowy, musimy go dokładnie przecedzić. Teraz mamy jeszcze możliwość przelać gotowy do czystego garnka i postawić ponownie na kuchence, żeby go zredukować — odparować choćby połowę wody. W ten sposób bulion się zagęści i powstanie taki koncentrat. Lubimy po ostygnięciu przelać go do woreczków na lód i zamrozić domowe „kosteczki maggi” albo po prostu zostawić w lodówce; po schłodzeniu, w zależności od ilości kolagenu, zamieni się w galaretkę, czyli zgalarecieje — tak można bez problemu zostawić go w lodówce nawet na tydzień i używać według potrzeb. Czasem jednak warto zamrozić od razu niezredukowany bulion do przygotowywania zup itp. Korzystamy ze wszystkich trzech wariantów, zależnie od potrzeby.
Nasza mała Sárinka (http://kaba.blog.idnes.cz/c/48175/Diagnoza-DM1-1-cast-aneb-jak-prisla-na-triletou-Saru-cukrovka.html), oprócz tego, że lubi pomagać w kuchni, lubi też same buliony. Zawdy chce spróbować, a potem prosi, żeby nalać do miseczki, i zajada tę pyszność łyżeczką. A to dopiero, jak dojdziemy do jakiegoś rozdziału z kuskusem ...
Tyle w pierwszej części R.A.G. — Amatorskiej Gastronomii RIKa — i już cieszymy się na kolejne części, jutro zrobimy sobie taką skromną kolację — kuskus, a zaraz potem synek ma imieniny, które świętują razem z nim wszyscy terroryści z ręcznikiem na głowie, i będziemy mu piec niemiecki „Kuchen”. Mamy więc na co czekać.
P.S. Kolejne zdjęcia dodamy, gdy bulion będzie gotowy ... w końcu trochę to trwa.
RIK pisał to w czasach, gdy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.