Z zagranicznych kuchni najbardziej lubię tajską. A ich zupy są wprost wspaniałe. Wśród nich prym wiedzie Tom Kha Gai (choć w tym przypadku z indykiem, więc chyba powinno to być Tom Kha Nua Kai.
Tom znaczy gotować, a w przenośni używa się tego słowa na określenie zupy, Kha to galangal, a Kai to kurczak, Nua Kai to indyk.
Smak zupie nadają podstawowe składniki, których ostatecznie się nie je, ale Tajowie zostawiają je w zupie – galangal, trawa cytrynowa i liście limonki kaffir (zwanej też makrut). Co ciekawe, w czeskiej gastronomii przyjęło się nie podawać na talerzu rzeczy, których się nie je (liści laurowych, ziaren ziela angielskiego itp.), w Tajlandii natomiast zostawia się je tam, żeby nadal oddawały smak, i wszyscy wiedzą, że nie należy ich jeść.
Kolejnym najważniejszym składnikiem jest mleko kokosowe. Na smak wpływają też papryczka chili, bulion i mięso, a oczywiście także limonka (u nas z odrobiną cukru, ponieważ limonki dostępne na naszym rynku mają wyraźnie kwaśniejszy smak niż te miejscowe.
Do zupy dodaje się też grzyby – najczęściej boczniaki ostrygowate albo enoki (płomiennicę zimową).
Innymi składnikami mogą być pomidor, cebula, dymka, a w sezonie oczywiście kolendra.
W Tajlandii zupę zwykle podaje się z ryżem, a nie samą jak u nas.
To po prostu pyszność, która się nie nudzi i nie przejada.