www.grand-restaurant.cz
W tym roku po raz pierwszy udało nam się zgromadzić wszystkie składniki potrzebne do tego, by wziąć udział w Prague Food Festival (http://www.praguefoodfestival.cz/uvodni-strana), który odbył się 24.-26. maja w Ogrodzie Królewskim Zamku Praskiego, już po raz siódmy.
Kupiliśmy przez internet bilety na sobotnie popołudnie. Organizacja była znakomita, dzięki przedziałom czasowym wstępu przy wejściach nie tworzyły się kolejki, a jedyny nieprzyjemny moment nastąpił, gdy ochrona przy wejściu sprawdzała bagaże, czy odwiedzający nie wnoszą na teren imprezy jedzenia lub napojów. Przyznamy, że wydaje nam się nieco paranoiczne i niegodne kontrolowanie bagaży ludzi, którzy zapłacili kilkaset koron za bilety, żeby spróbować potraw i napojów czołowych czeskich lokali gastronomicznych, a szczególnie obcesowe wydało nam się żądanie wobec pewnej pani, żeby albo dopiła wodę ze swojej 3-decylitrowej butelki PET, albo ją wyrzuciła, bo inaczej nie zostanie wpuszczona.
Kolejnym nieprzyjemnym czynnikiem była bardzo deszczowa pogoda, ale trudno mieć o to pretensje do organizatorów. Przydałoby się może tylko więcej zadaszeń, pod którymi można byłoby zajadać smakołyki bez strumieni wody lejących się z nieba prosto do talerza.
Tym, którzy jeszcze nie odwiedzili Prague Food Festivalu, wyjaśnijmy, że w cenie biletu odwiedzający otrzymuje 10 tzw. grandów, czyli fikcyjnej waluty, za którą można kupować potrawy i napoje. Kolejne grandy można dowolnie dokupować po min. 10 sztuk, a cena 1 granda odpowiada mniej więcej jednemu euro.
Zaraz za wejściem B, którym weszliśmy na teren imprezy, znajdowało się stoisko winnicy Spielberg z Kyjova. Zaczęliśmy więc od kieliszka wina. My wybraliśmy Frankovka & André 2008, późny zbiór, wytrawne, za 3 grandy, dziewczyna spróbowała za tę samą cenę Pinot noir rosé 2012, selekcja gron, słodkie. Frankovka z André nie była zła, ale przyznamy, że oczekiwaliśmy więcej, to cuvée niczym nas nie zachwyciło. Natomiast różowy pinot, choć było to wino słodkie, okazał się niewiarygodnie pyszny. Przyznamy, że jeszcze nie piliśmy tak dobrego słodkiego wina. Później u Spielbergów spróbowaliśmy jeszcze Zweigeltrebe 2011, późny zbiór, wytrawnego, za 2 grandy, i zrobiło ono na nas znacznie większe wrażenie niż poprzednia Frankovka z André.
Ruszyliśmy dalej, próbując zorientować się wśród stoisk, i przypadkiem przechodziliśmy obok stoiska hotelu Radisson Blue, czyli jednej z dwóch restauracji, które w tym roku w Czechach otrzymały gwiazdkę Michelin. Szefem kuchni restauracji Alcron jest Roman Paulus i to od niego spróbowaliśmy dojrzewającej wołowiny z Jelcových Lhotek z purée z ciecierzycy i pieczoną marchewką za 6 grandów. Mięso było dobrze przygotowane, kruche i smaczne, purée z ciecierzycy było absolutną bombą, a marchewka stanowiła dość nudny dodatek, raczej estetyczny niż smakowy. Danie jako całość nie było złe, ale przyznamy, że nasze oczekiwania wobec restauracji tego kalibru były większe. Smaki potrawy były zharmonizowane, całość dobra, ale jednak smakowo trochę jednolita, żaden koncert dla kubków smakowych się nie odbył.
Kolejnym stoiskiem, które postanowiliśmy odwiedzić, była restauracja Essencia w Mandarin Oriental Hotel, gdzie Jiří Štift tworzy pewien rodzaj fuzji kuchni azjatyckiej i europejskiej. Spróbowaliśmy lankijskiego curry z krewetkami, ryżem basmati i soczewicowym chlebkiem papadum za 6 grandów, a nakładał nam je osobiście pan szef kuchni, z miłym i niegasnącym uśmiechem. Nie odważymy się opatrzyć tego dania fachowym komentarzem, ponieważ nie jestem zbyt obeznany z kuchnią azjatycką, niemniej nasze wrażenie było pozytywne. Smak curry był wprost czarujący, a chlebek z soczewicy to wspaniała ciekawostka.
Jako kolejnego elementu kuchni azjatyckiej spróbowaliśmy przy stoisku hotelu Corinthia, z restauracji Rickshaw Romana Dolejša, chrupiącej sajgonki z homarem, podawanej z sałatką z wodorostów i sosem orzechowym, za 5 grandów. Sajgonka była wyśmienita, tylko homar ze swoim mało wyrazistym smakiem jakoś w niej smakowo zniknął. Mimo to piękne, fachowo bezbłędne i smaczne danie.
Po dwóch daniach postanowiliśmy coś wypić i odwiedziliśmy stoisko słowackiej winnicy Elesko. My spróbowaliśmy odmiany Dunaj D.S.C. za 4 grandy, dziewczyna wybrała Pálavę D.S.C. za tę samą cenę. Musimy przyznać, że słowackie wina bardzo nas rozczarowały. Dunaj był zbyt twardy, z wyraźniejszą goryczką i dość agresywną kwasowością, Pálava była bardzo nietypowa dla swojej odmiany i zupełnie niesmaczna.
Ruszyliśmy dalej i postanowiliśmy poprawić sobie smak przy stoisku restauracji La Truffe, która pod kierownictwem Jiříego Voráča oferuje potrawy ze świeżymi truflami. Postanowiliśmy spróbować pieczonej wątróbki foie gras z karmelizowanymi jabłkami i sosem Bordelaise, z tartą czarną truflą Tuber brumale, za 10 grandów i zdecydowanie nie pożałowaliśmy. To było wprost wzorcowo skomponowane danie, w którym delikatność foie gras współgrała z przyjemną kwaskowością karmelizowanych jabłek, znakomicie dopełniona smakiem i aromatem trufli oraz sosem Bordelaise. Wreszcie coś, po co tu przyszliśmy. Prawdziwy gastronomiczny koncert.
Nieopodal zainteresowała nas kolejna ciekawostka, a mianowicie lody açaí w Ambiente Brasileiro. Z kuchni brazylijskiej spróbowaliśmy tylko tych lodów, z czystej ciekawości niezwykłego owocu. Smakowały mniej więcej jak coś pomiędzy wiśnią a borówką, ciekawostką było obtoczenie gałki lodów w słonych chrupkach. Razem tworzyło to bardzo przyjemną kompozycję smaków. Lody, zamiast podanych w programie 6 grandów, kosztowały tylko znacznie rozsądniejsze 2 grandy.
Zatrzymaliśmy się też przy włoskim stoisku Terra et Bacco i spróbowaliśmy piadiny, czyli w zasadzie pszennego placka z kawałkiem sera, plasterkiem szynki parmeńskiej i nieumytą rukolą z plastikowego pudełka. Musimy powiedzieć, że głośni Włosi sprawiali na terenie imprezy wrażenie raczej fast foodu, a właściwie slow foodu, ponieważ placki przygotowywano powoli, kolejka była nieskończona, placki mimo to niedopieczone, a poziom tego dania naszym zdaniem zupełnie nie pasuje do Food Festivalu.
Stanie w długiej kolejce próbowaliśmy sobie umilić kolejnym kieliszkiem wina, tym razem włoskiego. Wybraliśmy tym razem winnicę Zenato i spróbowaliśmy Pinot Grigio IGT za 3 grandy oraz Lugana San Benedetto DOC za 4 grandy. Nie były to złe wina, ale miały taki płaski, niewyrazisty smak, zdecydowanie bardziej zadowoleni byliśmy ze Spielberga, który pozostał tym samym naszym bezapelacyjnie ulubionym producentem wina na Food Festivalu.
Teraz dotarliśmy do stoiska restauracji Aureole, w której czaruje Jiří Král. Ta stosunkowo nowa restauracja już w tym roku znalazła się w gronie posiadaczy wyróżnienia Michelin Bib Gourmand, obok SaSaZu, Le Terroir, Aromi, Divinis, Sansho i Monastery. Spróbowaliśmy tutaj polędwiczki wieprzowej pieczonej medium w dymie z drewna czereśniowego i golonki wieprzowej gotowanej sous-vide z przyprawami pekińskimi, sosu Hoisin, gniecionych ziemniaczków i ogórkowej tapioki za 4 grandy. Polędwiczka i golonka były przygotowane w sposób, którego nie chcemy rozumieć. Tak fantastycznie kruchej i soczystej wieprzowiny nigdy nie jedliśmy. Ziemniaczki były przygotowane zwyczajnie i po prostu wpisały się w starannie przemyślaną plejadę smaków, ogórkowe tapioki również, a wszystko razem z sosem Hoisin tworzyło tak niewiarygodnie spójny smak, że aż trudno w to uwierzyć. To danie było absolutnym hitem, chyba nigdy nie jedliśmy nic lepszego. Na Prague Food Festival pan Král odnosi u nas bezapelacyjne zwycięstwo z ogromną przewagą. Restaurację Aureole na sto procent odwiedzimy. Zdjęcie dania poniżej.
Poszliśmy dalej i przy słowackim gospodarstwie Košík spróbowaliśmy klasycznych haluszek z bryndzą i skwarkami za 4 grandy. Haluszki były OK, na środek dodano kluseczkę świeżej bryndzy, co było już dla nas zbyt ostre, słone i może niepotrzebne, a zamiast skwarków na szczęście użyto boczku, z którego jednak my przed podsmażeniem odcięlibyśmy skórę. Słowackie stoisko pełne personelu w strojach ludowych, już lekko spowolnionego alkoholem, raczej jednak dopełniało kolorytu, niż należało do stoisk, dla których ludzie przyjeżdżają na Food Festival.
Następnie odwiedziliśmy stoisko restauracji Avantgarde szefa kuchni Patrika Havlíčka. Z menu wybraliśmy ragout z fasoli ze szparagami, sosem maślanym i truflami – specjalność WEGE Reine Sammut (francuskiej szefowej kuchni z gwiazdką Michelin) za 6 grandów. Jeśli pominę bardzo wyraźnie pijanego „kierownika” zbierającego grandy, to ragout było przesolone, brakowało w nim zapowiadanych trufli, za to znalazł się nadprogramowy włos (który znaleźliśmy dopiero na dnie). Samo połączenie smaków zielonej fasolki i zielonych szparagów było jednak dość ciekawe, szkoda, że danie było za słone i niekompletne.
Ostatnim stoiskiem, które odwiedziliśmy, był Pivovarský dům kucharza Leoša Dobrotki. Tutaj chodziło o połączenie smaku potrawy z odpowiednio dobranym piwem. Wybraliśmy ragout z dziczyzny na porterze w piwnym koszyczku & Russian Imperial Stout 21 %. Danie było, powiedzielibyśmy, raczej przeciętne, owszem, tak powinno wyglądać ragout z dziczyzny, ale nie było to nic, co zwaliłoby człowieka z nóg, natomiast połączenie z ciemnym Russian Imperial Stoutem, który miał niemal kawowy smak, dobrano fantastycznie.
A teraz kilka słów na zakończenie. Jako nauczkę na przyszły rok wynosimy jednoznacznie doświadczenie, że trzeba nie zwlekać i zdobyć bilety na czas, najlepiej na wszystkie trzy dni i z jak najwcześniejszym wejściem. W końcu przez trzy godzinki nie da się w człowieku aż tyle zmieścić, a delektowanie się dobrym jedzeniem wymaga spokoju.
Jeśli chodzi o Prague Food Festival, to wspaniale, że taka impreza się odbywa, człowiek ma szansę za cenę jednego menu w restauracji najwyższej klasy spróbować kilku porcji degustacyjnych z różnych lokali, co jest świetne. Nasze zastrzeżenia dotyczą grandów, które strasznie się do siebie kleją, posługiwanie się nimi spowalnia obsługę, a człowiek nie może być pewien, czy nie płaci więcej. Lepszy papier dobrze by im zrobił. Kolejnym zarzutem jest brak zadaszonej przestrzeni, choćby namiotów, pod którymi mogłyby stać stoliki, żeby w razie złej pogody deszcz nie dawał się odwiedzającym aż tak we znaki.
Nie wiemy, jakie są warunki udziału w Food Festivalu, ale my osobiście wyobrażamy sobie tę imprezę jako prezentację najlepszych kucharzy i potraw na najwyższym poziomie, i takie stoiska naprawdę tam były. Jednocześnie były tam jednak stoiska, których odwiedzenie jest stratą czasu, pasujące raczej na jakiś jarmark albo tereny wystawowe i obniżające wartość Food Festivalu.
Na zakończenie dodajemy, że wszelkie powyższe oceny są naszym osobistym i subiektywnym wrażeniem, a każdy inny może mieć zupełnie odmienne zdanie.
Pożegnamy się mottem tegorocznego Prague Food Festivalu: Nie jedzcie byle czego!
Zdjęcia: http://www.praguefoodfestival.cz/
RIK pisał to w czasach, gdy dopiero uczył się gotować, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.