Kliknij, aby przeczytać poprzednią część historii
Ruszyliśmy więc do Motola. Poranny przejazd przez całą Pragę nie jest niczym przyjemnym i zdecydowanie nie da się go pokonać w dwadzieścia czy czterdzieści minut. Zadzwoniłem do pracy i przeprosiłem, że dzisiaj chyba już mnie nie będzie. Wiedzieliśmy już, że Sára ma cukrzycę i że prawdopodobnie konieczna będzie hospitalizacja. Po drodze zaczęliśmy ją na to przygotowywać. Sárinka na szczęście dość dzielnie zniosła nową sytuację i to, że teraz będzie z mamą „mieszkać w szpitalu”.
Dotarliśmy do Motola. Znaleźliśmy oddział dziecięcy, odstaliśmy swoje w kolejce po 30 Julínków. W recepcji człowiek jest zdenerwowany, czeka, kiedy pomogą jego dziecku, a zamiast tego stoi w kolejce po numerek, po czym recepcjonistka, która przez okienko nic nie słyszy, przeprowadza z nim wywiad. Muszę przyznać, że krew gotowała mi się w żyłach, kiedy musiałem odpowiadać na pytania o nazwiska rodziców, obecne zatrudnienie i inne rzeczy, które w tej sytuacji zupełnie nie wydawały mi się priorytetowe.
Po jakichś piętnastu minutach wreszcie wysłali nas do poradni diabetologicznej. Tam pielęgniarka zdziwiła się, że w przychodni rejonowej nie zrobili nam badania krwi, a po jego wykonaniu skierowano nas prosto na oddział szpitalny w pawilonie dziecięcym. Tam zaczęto przygotowywać dziewczynom pokój, a nami zajęła się pani doktor, która najpierw bardzo ogólnie wyjaśniła nam, że Sára rzeczywiście ma diabetes mellitus, nie zapomniała wspomnieć, że nikt nie jest temu winny, i muszę powiedzieć, że była bardzo delikatna, miła i troskliwa. Dokładnie taka, jak człowiek wyobraża sobie, że w takiej sytuacji powinni być wszyscy lekarze.
Większość rzeczy, o których nam mówiła, już wiedziałem, bo poprzedniego wieczoru wyłowiłem je z netu, ale jej podejście było nastawione szczególnie na psychikę, bo zapewne niektórzy ludzie mogą się po takiej wiadomości załamać. My poradziliśmy sobie z tym stosunkowo spokojnie. Chodziło o to, żeby dowiedzieć się, co będzie dalej.
Następnie przyszedł czas na wywiad, który pani doktor od razu wklepywała do komputera. Ciekawe było to, że połowę tych informacji musieliśmy już dyktować na dole w recepcji, ale najwyraźniej w Motolu nie mają sieci, a co dopiero wspólnego systemu informatycznego, który pozwalałby korzystać z danych w całym budynku. Pomijając już to, że Sára urodziła się w Motolu, o czym, o dziwo, w recepcji wiedzieli. No nic... może to melodia przyszłości.
Potem zatrzymali Sárę w Motolu, moja partnerka oczywiście została tam z nią i rozpoczęto leczenie. Na szczęście wykryliśmy chorobę na czas, więc Sára była „ogólnie w dobrym stanie”, nie doszło do odwodnienia. Mimo to najpierw dąży się do podania insuliny we wlewie. Sára robiła jednak takie sceny, że nie dało się założyć jej wenflonu. Właśnie ze względu na jej dobry stan zaczęto więc od razu podawać insulinę w zastrzykach. Partnerka uczyła się, jak nabierać insulinę do strzykawki, jak robić małej zastrzyk, o stałych porach były posiłki i pomiary.
Nie wiem, czy ktoś potrafi to sobie wyobrazić, dziś to już dla nas od dawna pestka, ale to uczucie, kiedy bierzesz igłę i wbijasz ją dziecku pod skórę... za pierwszym razem naprawdę źle się z tym czułem.
Podczas pobytu w szpitalu dostaliśmy własny glukometr i nauczyliśmy się nim posługiwać. Oprócz tego regularnie odbywała się edukacja, podczas której pani doktor próbowała wpoić nam najbardziej podstawowe rzeczy.
Dostaliśmy książkę przygotowaną właśnie przez zespół lekarzy, docentów i spółki z Motola, zatytułowaną Abeceda diabetu. Ja osobiście nazywam tę książkę userguide – instrukcja obsługi. Też pożyczyłem sobie egzemplarz od pani doktor i przeczytałem go w ciągu trzech dni. Z instrukcji obsługi nie wyglądało to aż tak beznadziejnie. Prawda była odwrotna.
Sárinka bardzo szybko oswoiła się ze szpitalnym oddziałem, dobrze znosiła zabiegi, zwłaszcza pobieranie krwi z palca do badania aktualnej glikemii, zastrzyki nadal znosiła bardzo źle i robiła wielkie sceny. Co ciekawe, w ramach nauki najpierw wypróbowaliśmy wszystkie zabiegi na sobie, zarówno wkłucie igły, jak i pobranie krwi z palca, i o ile igła jest tak cieniutka, że wkłucia w ogóle nie czuć, o tyle po ukłuciu w palec nie miałem zupełnie takiego wrażenia. Sárze jednak od początku nakłuwanie palca nie przeszkadza, natomiast do zastrzyków trudno było jej przywyknąć.
(Ponieważ spodziewam się reakcji typu – pen insulinowy, o którym opowiem później – w naszym przypadku nie wchodzi on w grę. Choć ludzie zazwyczaj myślą, że igła jest schowana, to nie jest, nie ma pod tym względem różnicy. Poza tym Sára jest mała, więc nie wkłuwamy się prostopadle, co z penem też jest trudniejsze, a wreszcie pen nie ma wystarczającej precyzji, my dawkujemy insulinę co ćwierć jednostki (rozcieńczenie 1:1), i także pod względem psychologicznym pen nie jest dla Sáry krokiem naprzód. Dokładniej w następnym rozdziale).
Na razie byliśmy pod opieką lekarzy, ja dojeżdżałem do dziewczyn po pracy, największy ciężar całej sytuacji musiała teraz dźwigać partnerka. Czekaliśmy, aż wyniki trochę się ustabilizują i będą mogli wypuścić mi dziewczyny do domu. Uprzedziłem szefa, że będę potrzebował urlopu. Całego urlopu...
ciąg dalszy nastąpi...
(kolejna część przybliży Wam to, czego dowiedzieliśmy się z książki, i ukaże się znów w poniedziałek o 16:35)
Ten tekst RIK napisał w czasach, gdy powstawał pierwotny blog, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.