To, że narodził się z mięsa spod siodeł tatarskich wojowników, jest legendą. Tatar powstał we Francji jako Steak Tartare, gdzie surową, posiekaną wołowinę podawano do ówczesnej nowości przełomu 19. i 20. wieku — sosu tatarskiego.

Oprócz wersji francuskiej, która ewoluowała tak, że sos tatarski rozłożono na składniki (żółtko, olej, kapary, szalotka etc.), istnieje dziś wiele rodzajów tatara. Wszyscy znamy nasz czeski, w którym mięso skrobie się nożem albo miele w maszynce, dodaje się dużo przypraw i innych składników, a podaje się go z grzankami smażonymi na smalcu i natartymi czosnkiem.

Kolejnym wariantem jest tatar piemoncki z Włoch. Mięso kroi się w drobniutką kostkę, dodaje oliwę z oliwek extra virgin, anchois, Parmigiano Reggiano, sok z cytryny i podaje z białym pieczywem oraz białą truflą.

Są też tatary w Azji, zwłaszcza w Japonii, ale niewiele o nich wiem, a na pewno są też gdzieś indziej.

Ja przygotowałem dzisiaj dwa warianty i żaden z nich nie jest klasyczny.

Ligawę wołową kroję jak w wersji piemonckiej, po prostu taka tekstura mięsa bardziej mi smakuje.

1. Wołowina, oliwa z oliwek extra virgin, pesto niedźwiedzie (z czosnku niedźwiedziego), szalotka, sól, Parmigiano Reggiano, Little Gem, biały rogalik z dodatkiem tłuszczu, opieczony na grillu z oliwą z oliwek extra virgin

2. Wołowina, musztarda dijońska, anchois, oliwa z oliwek extra virgin, sól, fermentowany pieprz z Kampotu, szalotka, sos worcestershire, chleb smażony na smalcu, natarty czosnkiem (z którego usunięto kiełek), Little Gem, Parmigiano Reggiano