Kiedy tak pewnego dnia w pracy pojawiła się potrzeba wyjazdu na dwa dni do Paryża, początkowo byłem rozczarowany. Nie przepadam jakoś szczególnie za podróżami służbowymi. Jestem przyzwyczajony do swojego rytmu i wolę nocować z rodziną niż po hotelach rodem z piekła. Z drugiej strony muszę przyznać, że trochę kusiła mnie perspektywa pierwszego w życiu lotu samolotem, a w końcu zobaczyć Paryż na własne oczy też nie zaszkodzi. Z góry zaznaczam, że do moich zainteresowań nie należą ani historia, ani architektura. Jestem takim typem od „zamków i pałaców z zewnątrz, knajp od środka”. Nie znaczy to jednak, że nie cieszył mnie widok katedry Notre Dame, Łuku Triumfalnego, wieży Eiffla, Luwru czy bazyliki Sacré-Coeur. Ale wszystko od początku.
Jak już wspomniałem, dotychczas nie podróżowałem środkiem transportu działającym w 3D, więc naprawdę cieszyłem się na lot Ruzyně - CDG. Za radą bardziej obytych w podróżach kolegów wybrałem Czech Airlines, a maszyna, która miała zabrać mnie do Paryża, nosiła oznaczenie Boeing 737-400.
Kiedy przebrnąłem przez wszystkie pułapki lotniska Ruzyně i wreszcie wszedłem na pokład maszyny, zdziwiło mnie, że przestrzeń dla pasażerów jest w samolocie znacznie ciaśniejsza niż choćby w autobusie. Po chwili przyszła kolej na pogadankę z pasażerami, a potem samolot zaczął powoli kołować na pas startowy.
Na początku pasa pilot się zatrzymał i prawdopodobnie czekał na pozwolenie na start. To w końcu dostał. Zaryczały silniki, a ja czekałem na moment, kiedy zwolni hamulce i potężna siła wciśnie mnie w fotel. Ale nic takiego się nie stało. Przyspieszenie samolotu w początkowej fazie rozbiegu jest całkiem nudne, od zera do setki bez trudu bym go objechał swoim autkiem. Kiedy zaczął odrywać nos od ziemi, pomyślałem — co on wyprawia, przecież jeszcze w ogóle nie mamy prędkości, to przecież nie może już lecieć... Mogło. Za to cała magia przyspieszenia pojawiła się dopiero potem, kiedy samolot, wznosząc się ostro w górę, nadal nabierał prędkości. Po drobnych turbulencjach w strefie chmur dotarliśmy na lazurowe niebo i stopniowo przestaliśmy się wznosić. Potem pilot oznajmił, że wita nas na pokładzie, że jesteśmy na wysokości 10000 metrów, prędkość wynosi 798 km/h, a temperatura na zewnątrz minus 58°C. Ładnie. Bardzo ładnie. Rozkoszowałem się widokiem z okienka i, ignorując zdziwienie „rutynowych” współpasażerów, fotografowałem, co się dało.
Przyszła kolej na poczęstunek. Człowiek zna to z filmów. Tyle że w filmach chyba kręcą w większych samolotach albo w jakiejś części dla VIP-ów. Rzeczywistość, w której stewardzi z wózkiem ledwo przeciskają się przez przejście, żeby rozdać obowiązkowe „plastikowe” tosty i szklaneczkę czegokolwiek, wydała mi się wręcz komiczna. A podczas osiemdziesięciominutowego lotu do Paryża zupełnie zbędna.
No, zważywszy na to, że matka ziemia pod nami była z nielicznymi wyjątkami zasłonięta chmurami, cieszyłem się przynajmniej na lądowanie. To jednak niestety też mnie rozczarowało. Pilot posadził maszynę zupełnie gładko i nie działo się nic szczególnego. Poza tym, że lotnisko w Paryżu jest znacznie większe od praskiego. Zanim dokołowaliśmy z pasa do wyjścia, minęły niekończące się minuty. Przejście przez lotnisko, czekanie na bagaż, taksówka, hotel.
Gdy tylko się zakwaterowałem, od razu pobiegłem do recepcji zamówić taksówkę do centrum. We Francji napotyka się drobny problem. Poza personelem hotelu niezwykle trudno trafić na kogoś, kto mówi w obcym języku. Z wielkim trudem tłumaczyłem taksówkarzowi, że na te 46 Euro za kurs do centrum potrzebuję rachunku. Nie rozumiał w żadnym sensownym języku, w którym potrafiłem go o to poprosić. Ostatecznie rozmowa wyglądała mniej więcej tak:
- "Do you speak English?"
- kręcenie głową i uparte powtarzanie tubylczych słówek
- "Sprechen Sie Deutch?"
- ta sama reakcja...
- hmmmm "Gavaritě pa rusky?"
- nadal nic...
- „No a po czesku pewnie też nie rozumiesz, co?...”
No po prostu niezły challenge... bez rachunku nie zwrócą mi kosztów przejazdu, więc w ruch poszły ręce, nogi, gesty... w końcu wydobyłem z niego ten rachunek. Uff.
Najpierw kazałem się zawieźć prosto pod wieżę Eiffla. Zaskoczyło mnie, że jest dużo, ale to dużo większa, niż ją sobie wyobrażałem. W zasadzie trudno było zrobić jakiekolwiek zdjęcie, bo w wizjerze nie mieściło się nic poza drobnymi fragmentami dziurawej konstrukcji.
No więc stanąłem w kolejce, która bynajmniej nie była krótka. W zasadzie nie była to kolejka po bilety, lecz do kontroli antyterrorystycznej. Potem przy kasie było już pusto. Kupiłem bilet na samą górę i zabrałem się do czekania na windę. Taką kabinkę na szynach, która zawiozła nas jedną z „nóg” wieży na drugi taras.
Stąd aż na szczyt jeździła winda, do niej jednak trzeba było odstać swoje w dość uciążliwej kolejce. Na górze było zimno, padało i wiało. Mimo to widok piękny. Na razie jeszcze nie orientowałem się w mieście. Usłyszałem czeski. Próbując nawiązać rodacką więź, zapytałem parę w średnim wieku, czy znaleźli już Luwr. Pan spojrzał na mnie z pogardą, jak na idiotę, który przy pisuarze szuka spłuczki, i chłodno wyciągnął rękę: „Przecież Luwr jest tam”. Podziękowałem i dodałem, że jestem w Paryżu dopiero od 70 minut, ale myślę, że nie zrobiło to na nich wrażenia. OK. Lepiej się nie bratać. Wyciągnąłem mapę i mądry przewodnik. I zrobiłem kilka zdjęć — na wszelki wypadek we wszystkich kierunkach.
Ostatni taras, czyli trzeci i najwyższy poziom wieży, ma dwa piętra. Pierwsze jest zadaszone i oszklone, ale prowadzą z niego schody jeszcze na samą górę.
Tam między innymi mały sklepik z szampanem nalewanym do małych plastikowych rożków za coś koło 10 Eur. Myślę sobie, skoro już tu jestem, szarpnę się — miło postać na samym szczycie wieży Eiffla i wypić odrobinę musującego trunku. W sklepiku był sympatyczny Murzynek albo chłopak o mieszanym pochodzeniu, który jako jeden z nielicznych spotkanych przeze mnie paryżan mówił płynnie po angielsku. Klienci przede mną kupili sobie drinka. Pan przytrzymywał drzwi do sklepiku. Młodzieniec uprzejmie i niemal rozpaczliwie poprosił mnie, żebym też przytrzymał drzwi. Podobno już wielokrotnie prosił na dole o klin, ale nadal mu go nie przywieźli. A wiatr silny. Uśmiechnąłem się, przytrzymałem drzwi i oznajmiłem, że mam nadzieję, iż nie będę musiał czekać przy drzwiach na następnego klienta — tak zwany tryb przewoźnika. Młodzieniec się roześmiał i zapewnił mnie, że gdy tylko mi naleje i nabije na kasę, przejmie drzwi.
Kiedy zjechałem z wieży z powrotem na dół, otworzyłem mapę i zastanawiałem się, dokąd ruszyć. Zdecydowałem się na spacer wzdłuż Sekwany w stronę centrum. Niestety padało, od mżawki po umiarkowany deszcz. Po chwili przeszedłem na drugi brzeg rzeki i zmierzałem nieomylnie ku Luwrowi. Dotarłem na Place de la Concorde, gdzie wznosi się obelisk z egipskiego Luksoru, który królowi Ludwikowi Filipowi podarował tamtejszy wicekról Muhammad Ali. Stąd można już było wejść do ogrodów Luwru, które człowiek zna z wielu francuskich filmów. Naprawdę przepiękne ogrody, staw z fontanną, a przed sobą mały łuk triumfalny i za nim już Luwr z obowiązkową szklaną piramidą na dziedzińcu. Szczególnie rozbawiło mnie to, że przez Luwr prowadzi wielopasmowa ulica. Trochę jak przed Muzeum Narodowym na placu Wacława. Wielokrotnie krytykowana główna arteria komunikacyjna. Coś podobnego mają też w Paryżu. A skoro już jestem przy ruchu drogowym, to to, co dzieje się na paryskich ulicach, można porównać co najwyżej z Bratysławą, a i to z trudem. To, że jako pieszy masz zielone, jeszcze zupełnie, ale to zupełnie nic nie znaczy! Kompletny chaos.
Poszedłem dalej nabrzeżem na obie wyspy. Najpierw na Île de la Cité, gdzie chciałem zobaczyć słynną katedrę Notre Dame. No, dzwonnika wprawdzie tam nie było, ale świątynia wyglądała naprawdę potężnie.
Nawet kiedy człowiek obejdzie ją ze wszystkich stron, wciąż oszałamia go jej ogrom i liczba drobnych detali na wszystkich poziomach. Naprawdę mocne przeżycie.
Poszedłem dalej na drugą wyspę, I'lle Saint-Louis. Według przewodnika przy ulicy Rue Saint-Louis en I'lle pod numerem 38 znajduje się restauracja, w której serwują pierwotne galijskie specjały. Byłem już porządnie zmordowany i przydałoby się coś przekąsić, więc dlaczego nie akurat galijska restauracja.
Kelner na szczęście władał angielskim i w odpowiedzi na moje pytanie o kartę dań wyjaśnił, że w tej restauracji nie mają karty, a moim przewodnikiem jest on. Jednocześnie skierował mnie do osobliwego baru, gdzie można sobie nalać z beczułki dowolną ilość wina, które jest w cenie, i zacząć posiłek od dowolnej ilości przystawek wystawionych na stole. Od rozmaitych kawałków mięsa, kiełbas, pasztetów po kolejne i kolejne składniki. Spróbowałem więc tylko po troszeczku wszystkiego, szczególnie zainteresowała mnie taka dziwna sałatka (czy jak to nazwać), której podstawowym składnikiem był kuskus, całość była kwaśna i zawierała rzeczy, których nie rozpoznałem. Ale naprawdę bardzo, bardzo dobre. Próbowałem później w domu stworzyć z kuskusu coś choćby odlegle podobnego (na próżno).
Kiedy kelner upewnił się, że najadłem się już przystawkami do syta, przyniósł kosz warzyw. Mówiąc kosz, nie przesadzam, naprawdę wiklinowa misa wielkości większego kosza na grzyby pełna warzyw. Do woli. No więc czegoś spróbowałem, ale przeczuwałem, że nie warto przesadzać, bo wciąż nie doszliśmy do dania głównego. Potem zapytano mnie o stek, wybrałem średnio wysmażony stek jagnięcy. Był całkiem dobry, a niedźwiedź w moim brzuszku był już całkiem przyzwoicie najedzony. Ale przedstawienie się nie skończyło. Kelner przyniósł kolejną misę, na której według zgrubnych szacunków były 2 kg sera w siedmiu rodzajach. Przyznaję, że naprawdę nie przepadam za przejrzałymi serami w rodzaju Nivy czy sedlčanskiego Pepy. Wybrałem więc coś, co wyglądało jak Madeland i smakowało całkiem podobnie, a potem jeszcze jeden, który z wyglądu przypominał blaťácké zlato, ale ojej, to był właśnie jakiś mocno spleśniały Pepa. No trudno. Potem czułem się już naprawdę przejedzony i uprzejmie odmówiłem kelnerowi deseru — czytaj: kolejnego kosza, tym razem z owocami. Kelner automatycznie zaproponował zamianę tego tak zwanego deseru na kawę, co przyjąłem z wdzięcznością. Całe menu kosztowało zaledwie 38 Eur, a na dworze już się ściemniło. Ruszyłem dalej, niewiele czasu i sił mi już zostało. Skierowałem się Boulevard Saint-Germain na Boulevard Saint-Michel i doczłapałem nim aż do Ogrodu Luksemburskiego. Był już zamknięty, a po ciemku za ogrodzeniem niewiele dało się zobaczyć. Jeszcze przez chwilę kluczyłem nocnym Paryżem na Boulevard Montparmasse, a potem złapałem pierwszą taksówkę i kazałem się zawieźć z powrotem do hotelu w pobliżu lotniska.
Potem nastąpił dzień pracy, którym nie będę Was zatrzymywał, może poza spostrzeżeniem, że nasi koledzy w Paryżu byli bardzo sympatyczni i mili, a cały dzień pracy upłynął w bardzo spokojnej, przyjaznej i efektywnej atmosferze.
Ostatniego wieczoru w Paryżu przed odlotem zastanawiałem się, dokąd by tu ruszyć. Dwa dni to niewiele, a do hotelu dotarłem dopiero koło siódmej wieczorem. Kolega w pracy poradził, że z tego, czego dotychczas nie widziałem, warto odwiedzić Łuk Triumfalny. Tak też zrobiłem. Taksówka wiozła mnie w stronę łuku, ale ze względu na niemal nieznośny korek bez trudu i ku obopólnemu zadowoleniu dogadaliśmy się z taksówkarzem (znów na migi), że wysadzi mnie już o jeden plac wcześniej, na Place de la Porte Mailot. Do łuku doszedłem pieszo.
Również Arc de Triomphe zaskoczył mnie swoim ogromem. Wlazłem do przejścia podziemnego, gdzie sprzedawano bilety, i wspiąłem się kręconymi schodami na sam szczyt. Prawdą jest, że widok z Łuku Triumfalnego jest co najmniej równie malowniczy jak z wieży Eiffla. Tego dnia mogłem już nacieszyć się pełnym widokiem na linię od nowoczesnego Wielkiego Łuku (Arc la Grande), przez Łuk Triumfalny, plac Place de la Concorde z egipskim obeliskiem, aż po mały łuk triumfalny przy Luwrze. Równie piękny jest widok na wieżę Eiffla albo w stronę wzgórza z bazyliką Sacré-Coeur.
Naprawdę ładnie. Zszedłem na dół i ruszyłem na Pola Elizejskie (Champs Elysees), które, jak zrozumiałem, są w Paryżu czymś w rodzaju placu Wacława w Pradze. Spacerowałem w dół i w górę, rozpoznając według przewodnika słynne lokale.
No i porządnie już zgłodniałem. Przewodnik wspominał o pewnej słynnej restauracji, do której podobno oprócz innych znakomitości zagląda też francuski prezydent, lokalu o nazwie Fouguet's. Pomyślałem sobie, że skoro ta knajpa jest dość dobra dla prezydenta, to mogłaby być dość dobra i dla mnie, i wszedłem trochę przewietrzyć służbową kartę płatniczą. Obsługa była znakomita, wino odpowiednie, jedzenie znośne. Krótko mówiąc, nie był to żaden cud, jakiego można by oczekiwać, zwłaszcza gdyby ktoś szukał solidnego stosunku jakości do ceny. Gdyby cena była, powiedzmy, o połowę niższa, można by bez przesady powiedzieć, że to przyzwoita restauracja.
No więc rozkoszowałem się różowym winem i zastanawiałem się, dokąd ruszyć dalej. Było już dość późno. Przeszedłem jeszcze całe Champs Elysees po ciemku, przez sekundę zastanawiałem się, czy nie zaliczyć (zgodnie z radą przewodnika) Łuku Triumfalnego jeszcze nocą, ale w końcu złapałem taksówkę i kazałem się odwieźć do hotelu z przystankiem przy Sacré-Coeur.
Cały teren przed bazyliką i wokół niej był pełen przeważnie młodych ludzi, rozlegały się śpiewy i odgłosy dobrej, choć głośnej, to jednak kulturalnej zabawy. Powiało ku mnie taką swobodną, niemal hipisowską atmosferą. U nas coś niespotykanego i osobliwego.
To był mój ostatni przystanek w centrum Paryża. Kolejny dzień pracy, taksówka, lotnisko, Ruzyně, dworzec główny, pociąg i wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Była to wycieczka przez Paryż po łebkach i w biegu, ale wierzę, że jeszcze odwiedzę tę trzydziestopięcioletnią dziwkę, tym razem na dłużej i z moją rodziną.
To pisał RIK w czasach powstawania pierwotnego bloga, nie wszystkie informacje wytrzymują porównanie z obecną wiedzą.