Kiedy słyszymy o kurczaku w sosie paprykowym, najpewniej od razu wyobrażamy sobie domową klasykę. Tym razem jednak zajrzymy na Węgry i ugotujemy ich csirkepaprikás. Na talerzu zostawimy porządne kawałki mięsa, a sosowi zapewnimy smak papryki i lekką kwaskowatość śmietany. Absolutnie klasycznym dodatkiem do tego dania są nokedli, kluseczki z ciasta makaronowego.

Trochę historii, zanim wyciągniemy rondel

Według czasopisma Magyar Konyha za jeden z wczesnych drukowanych przykładów możemy uznać przepis „Paprikás tsibe” z czwartego wydania książki kucharskiej Istvána Czifraya z roku 1830. To samo opracowanie wymienia paprykarz z kurczaka również w odręcznie napisanym jadłospisie karczmarza Márkusa Mihálya z Nyíregyházy z roku 1834. Zapłacilibyśmy za niego osiemnaście krajcarów. Same wzmianki o mięsie z papryką są jednak starsze. Nie będziemy więc podawać roku 1830 jako daty, kiedy ktoś po raz pierwszy wpadł na pomysł wrzucenia kurczaka do rondla z papryką.

(Źródło: Magyar Konyha – Paprikás tsibe)

O nazwy paprikás i pörkölt wolimy nie wszczynać żadnej kuchennej wojny. Dziś w restauracjach wersję ze śmietaną powszechnie określa się jako paprykarz, ale historyczne użycie tych słów nie jest tak uporządkowane. Magyar Konyha zwraca uwagę, że określenie paprykarz wiązało się również z większą ilością sosu i nie zawsze musiało oznaczać dodatek śmietany. My tym razem wybierzemy domową wersję ze śmietaną. A kurczaka zostawimy z kością, jak zaleca to samo opracowanie, żeby uzyskać porządny sos. Kostkami mięsa bez kości nie będziemy się dziś zajmować.

(Źródło: Magyar Konyha – kurczak i tradycyjne sposoby jego przyrządzania)

Składniki: udka z kurczaka, ewentualnie inne części kurczaka z kością, cebula, smalec, dobrej jakości słodka papryka mielona (węgierska, nie hiszpańska), jasnozielona papryka (tzw. słowacka), mały dojrzały pomidor, pełnotłusta kwaśna śmietana, mąka pszenna gładka, sól, odrobina pieprzu do smaku, bulion z kurczaka (lub woda), chili według gustu każdego towarzysza.

Tym razem przyłożymy się do przypraw. Sięgniemy po pachnącą słodką paprykę; wędzoną zostawimy do innego gotowania. Ostrą dodamy tylko według uznania. Nie musimy robić z paprykarza egzaminu wstępnego do straży pożarnej.

No to zabieramy się do roboty

Cebulę drobno kroimy, świeżą paprykę i pomidora również. Mięso osuszamy i solimy. W szerokim rondlu rozgrzewamy smalec i obsmażamy kurczaka na złoto. Następnie odkładamy go na bok, dodajemy cebulę i na małym ogniu pozwalamy jej się skarmelizować.

Zdejmujemy rondel z palnika, mieszamy zawartość z mieloną papryką i od razu wlewamy bulion. Stawiamy z powrotem na ogniu, dodajemy pokrojone warzywa i krótko dusimy. Wkładamy kurczaka i dolewamy tyle wody, żeby był zanurzony mniej więcej do połowy.

Przykrywamy i powoli dusimy przez około 45–60 minut, w zależności od wielkości i rodzaju kurczaka nawet dłużej, aż mięso będzie całkowicie ugotowane i miękkie. Kawałki ostrożnie obracamy i w razie potrzeby uzupełniamy płyn małymi porcjami. Jeśli mamy za dużo sosu, przed zagęszczeniem pozwalamy mu odparować bez przykrycia.

Kwaśną śmietanę mieszamy z mąką. Stopniowo dodajemy dwie mniejsze chochle gorącego sosu, mieszając, a następnie wlewamy mieszaninę do rondla. Delikatnie mieszamy, gotujemy na małym ogniu przez kilka minut i doprawiamy. Gwałtowne bulgotanie sobie darujemy. Redukujemy tak, żeby na koniec mieć sos do kluseczek, a nie zupę.

A teraz te nokedli

Na cztery porcje przygotujemy 400 g mąki pszennej gładkiej, 2 jajka, około 220–250 ml wody i sól. Do gotowych kluseczek będziemy potrzebowali jeszcze odrobiny smalcu lub oleju.

Jajka mieszamy z wodą i solą, dodajemy mąkę i krótko łączymy w gęste, lepkie ciasto. Wodę dolewamy stopniowo, według potrzeby. Przez sito do haluszek albo odcinając z deseczki, wrzucamy małe kawałki do wrzącej osolonej wody. Ja osobiście jestem niezdarny w tym odcinaniu, więc używam tego dziurkowanego sita do haluszek. Kiedy kluseczki wypłyną, gotujemy je jeszcze przez 2 min. Odcedzamy i mieszamy z odrobiną smalcu, inaczej się posklejają.

No to mam nadzieję, że niczego nie pokręciłem i Węgry nie wypowiedzą nam wojny.