W USA jakiś arogancki VIP przyszedł do chińskiej restauracji, kiedy kuchnia była już zamknięta, i domagał się jedzenia. Chiński kucharz wykorzystał to, co znalazł w kuchni (takie tam, co się nawinie, albo po prostu resztki), i coś ugotował.

VIP-owi bardzo smakowało, kazał przywołać kucharza i domagał się podania nazwy tego wspaniałego, autentycznego dania. Kiedy długo nalegał, kucharz odpowiedział: Chop suey (to kantońskie określenie „tsap seui”, które oznacza mieszankę albo resztki). Od tamtej pory chop suey jest w ofercie każdego azjatyckiego bistro.

Jak zwykle z legendami sprawa jest bardziej skomplikowana. Historycy uważają, że to tylko legenda, która być może pomogła w marketingu. Danie ma w rzeczywistości korzenie w chińskiej prowincji Guangdong (skąd pochodziła większość pierwszych imigrantów do USA), gdzie ludzie na co dzień gotowali potrawę zwaną tsap seui – czyli w zasadzie wymieszane, pokrojone warzywa i mięso. Kiedy ci imigranci otworzyli restauracje w Ameryce, dostosowali danie do miejscowych składników i gustów (dodali gęstszy sos), a nazwa chop suey świetnie się przyjęła jako marketingowy wabik na ciekawskich Amerykanów.

No a ja, kiedy muszę w domu zużyć „co się nawinie”, też gotuję swoim VIP-om chop suey