Anna nie pracuje tu długo, a Michal zawsze bardzo jej pomagał. Nie mogła się na niego gniewać. Właściwie był najbliższym człowiekiem, jakiego teraz tutaj miała. Spakowała rzeczy i ruszyła na przystanek.
Na zewnątrz było ciemno, powietrze wciąż wydawało się trochę obce. Anna przeprowadziła się do tego miasta dopiero niedawno. Ludzie mówili tu trochę inaczej niż u niej w domu, powietrze pachniało inaczej i panowała tu taka dziwna cisza. Jasne, tramwaje dzwonią, samochody szumią, samoloty warczą nad głową, ale i tak jest inaczej. Jest jakoś niezrozumiale ciszej.
Ile może minąć czasu, zanim poczujesz się jak w domu w zupełnie innym mieście? I czy w ogóle chcesz się tam czuć jak w domu? Trudno powiedzieć.
O tej porze na przystanku poza Anną nie było nikogo. Była tam sama i właściwie trochę się z tego cieszyła. Była tak zmęczona, że o czym w ogóle mogłaby z kimkolwiek rozmawiać?
Nocny autobus się zatrzymał, Anna wsiadła. Nie było w nim wielu ludzi, ale Anna i tak miała wrażenie, że każdy na nią patrzy. Miała to poczucie, odkąd się przeprowadziła. Jakby wszyscy wiedzieli, że jest inna. Te spojrzenia wydawały się wrogie. Skasowała bilet i przestała się przejmować pasażerami. Patrzyła przez okno.
To miasto jest inne. Jest tu rzeka, ale inna rzeka. Jest tu dużo kamiennego bruku, ale innego niż w domu. I jest tu cisza.
Na następnym przystanku wsiadł mężczyzna. Miał około pięćdziesiątki i gapił się w telefon. Oglądał stare odcinki M.A.S.H., historie z amerykańskiego wojskowego szpitala polowego w Korei. Hawkeye Pierce grał tam z Trapperem McIntyre’em w knock-knock.
### Puk puk. ###
Anna pomyślała, że właściwie w ogóle nie rozumie tego amerykańskiego dowcipu.
Knock knock.
Kto tam…
Ich to bawi, ale Annie nigdy nie wydawało się śmieszne. Nie możemy rozumieć wszystkiego i nigdy nie będziemy.
Jest późny wieczór, a przed nią jeszcze jakieś 8 przystanków. Jest zmęczona. Chwilami przysypia.
Wtedy śni jej się dzieciństwo.
Ona i jej ukochana siostra Klára są małymi dziewczynkami na wakacjach u babci i dziadka na wsi. Babcia będzie gotować zupę jarzynową. Babcia z dziadkiem mają większość składników w ogrodzie. Kury, króliki, wędzarnię, w której dziadek właśnie teraz, we śnie Anny, wędzi wieprzowe żeberka, a Klára z Anną ścigają się, która szybciej przyniesie babci z grządki składniki do zupy.
Cebulę, która jest już pięknie żółta i ma już podeschnięty szczypior, marchew, po której liściach nigdy nie poznacie, jaka będzie duża. Szukacie po kółeczku tuż nad ziemią. Im grubsze, tym większa będzie marchew. Chyba że ją wyciągniecie, a ona jest zupełnie malutka, króciutka.
Klára zawsze biegła po kapustę albo buraka. Były większe i Klára zawsze wygrywała. A gdyby nie, Anna pozwoliłaby swojej młodszej siostrze wygrać.
To wspomnienie obudziło Annę.
Przecież Klára ma się do mnie przeprowadzić, już za tydzień. Muszę do niej zadzwonić.
Anna znalazła w kontaktach numer do Kláry i zaczęła dzwonić.
### Sny ###
Kiedy człowiek śni, dzieją się dość dziwne rzeczy. Rzeczy, których nie da się kontrolować, odbieramy tylko uczucia. I właśnie to działo się z Klárą. Przeżywała coś takiego:
Chodzę po mieście. Moim mieście. Nie wiem dlaczego, ale idę do centrum handlowego. Nie wiem, czego mam tam szukać, ale coś w tle mojej śpiącej świadomości mówi mi, że muszę. Nie da się temu sprzeciwić.
Krążę po tym centrum, ale nie mogę znaleźć drogi na zewnątrz. Nie wiem, dlaczego tam jestem. Chodzę dalej. Czas jakby coraz bardziej zwalnia i coraz wyraźniej widać, że zadania nie da się wykonać. Ale choć nie wiem dlaczego, nadal tam chodzę, szukam drogi na zewnątrz. Przecież wiem, gdzie jest wyjście, ale w tym śnie nie udaje mi się go znaleźć. Zaczynam niemal panikować, ale wyjścia nigdzie nie ma.
Przed tym centrum zostawiłam wózek z moją maleńką córeczką. To właśnie ten lęk prześladuje mnie we śnie. Muszę wydostać się do mojej córeczki. Na pewno coś jej się stało.
Do głowy wkrada się dziwna wątpliwość. Ale przecież tego centrum już tu nie ma. Jak to możliwe, że w nim jestem?
Bo śnię.
Ale dlaczego we śnie mam być tutaj? Czy nie szukam tu siostry Anny?
Nie wiem.
Nagle Klára jakby się obudziła.
Znacie to uczucie, kiedy w środku nocy
się budzicie? Myślicie, że nie śpicie, ale nie możecie się ruszyć? Nie możecie nic powiedzieć.
Klára znała to uczucie, ale i tak za każdym razem wydawało jej się straszniejsze.
Mówiła sobie: Za chwilę minie, zawsze mijało. Ale tym razem wszystko było inne. Niezrozumiale bardziej realne.
Czuła, że boli ją głowa. Czuła, że ciężko oddycha. To nigdy wcześniej nie zdarzyło jej się podczas paraliżu sennego. Zaczęła odczuwać silny szum w uszach. Miała wrażenie, że ma otwarte oczy, a mimo to nic nie widzi.
Jednocześnie gdzieś w środku czuła, że to, co się dzieje, jest czymś skrajnie niedobrym, ale nie potrafiła dojść do tego, co dokładnie.
Była zmęczona, była senna, ale chyba nie spała. I wciąż nie mogła się ruszyć.
Spróbowała poruszyć palcami.
Coś trzymała.
Telefon w jej kieszeni zaczął dzwonić. Ale nie mogła sięgnąć do kieszeni.
Telefon dzwonił.
### Już niedługo ###
Kolejny przystanek. Do autobusu wsiadł ewidentnie pijany mężczyzna, od którego śmierdziało tanimi papierosami.
Anna słuchała telefonu. Dzwonił i dzwonił, a nikt nie odbierał.
Anna dwa razy stuknęła w ekran, żeby zakończyć połączenie. Jest już dość późno, Klára pewnie śpi.
„Я зателефоную Кларі завтра,” powiedziała sobie Anna i powiedziała to na głos.
W tej chwili pijak, który właśnie wsiadł, poczerwieniał i naskoczył na Annę.
„A więc jesteś z Ukrainy. Żyjesz z naszych podatków. Wynoś się z powrotem na Ukrainę”.
Mężczyzna z telefonem podniósł wzrok. Na chwilę. Potem znów spojrzał na ekran. Nikt inny nie stanął w jej obronie.
Anna to znała, to nie był pierwszy raz. Patrzyła przed siebie i czekała na kolejny przystanek.
Autobus się zatrzymał. Wysiadła, nie reagowała i z zupełnie pustą głową poszła pieszo do domu.
Nie latają tu bomby, lata tu nienawiść.
Anna przyszła do domu, przebrała się i padła na łóżko.
Jeszcze tylko tydzień i Klára tu będzie. Będziemy tu miały siebie nawzajem, razem z maleńką Alinką.
### Telefon przestał dzwonić. ###
Klára wciąż czekała, aż będzie mogła się poruszyć. Tyle że zaczynała już sobie przypominać, co działo się wcześniej.
Syreny wyły. Atak z powietrza. W nocy.
W samej koszuli nocnej wzięła swoją maleńką córeczkę i zbiegła po schodach ośmiopiętrowego bloku, żeby schować się w schronie albo w metrze.
Nie zdążyła. Zaczęła uświadamiać sobie tę rzeczywistość.
Nagle coś się poruszyło. Ktoś nad Klárą jakby zdjął jakąś pokrywę. Oślepiło ją światło, błyski kogutów, a w piszczących uszach usłyszała syreny.
Tym razem inne syreny. Nagle mogła poruszyć ręką.
Zobaczyła nad sobą ratownika. Chłopak w hełmie, w odblaskowym ubraniu strażaków i ratowników.
„Proszę pani, proszę mi podać dziecko. Proszę mi podać dziecko”.
Klára podniosła ręce i podała ratownikom chłodne ciałko swojej córeczki.
Łzy napłynęły jej do oczu.
Jej maleńka Alinka, którą pod gruzami wciąż trzymała przy piersi, nie żyła.
### Puk puk ###
Klára miała łzy w oczach. Niewiele słyszała, ale wiedziała, że dla niej świat się skończył.
Dlaczego nie wyjechała ze swoją córeczką razem z Anną?
Miała tu Olexandra, który sterował dronami u Maďara, i była z niego dumna. Nie mogła wyjechać z Alinką, dopóki żył. To był jej dom, jej kraj, jej naród. Ale po tym, jak Olexandr poległ, niewiele już zostało. Postanowiła przeprowadzić się do Anny do obcego kraju. Już niedługo. Nie dość szybko.
Ratownik wyciągnął do niej rękę i pomógł jej wydostać się z gruzów.
Chwyciła go.
Potem przyszedł błysk. Tylko błysk, więcej już nic.
Tego potężnego huku Klára ani ratownicy już nie usłyszeli.
Druga bomba szybująca trafiła w to samo miejsce.
Puk puk.
### Double tap ###
*Double tap (w czeskiej specjalistycznej terminologii wojskowej i związanej z bezpieczeństwem określany jako podwójne uderzenie lub ponowne uderzenie) to „taktyczna” metoda, w której drugi atak na ten sam cel następuje w krótkim odstępie czasu po pierwszym. Terrorystyczna metoda, którą Rosja wielokrotnie stosuje podczas ataków na ludność cywilną Ukrainy.